Shiraz University Iranian Journal of Veterinary Research 1728-1997 27 2 2026 06 21 Experimental cerebral and non-cerebral coenurosis caused by Taenia multiceps in laboratory animals سنوروزیس تجربی مغزی و غیر مغزی ناشی از تنیا مولتی‌سپس در حیوانات آزمایشگاهی 124 131 8898 10.22099/ijvr.2026.53744.8047 EN M. Moazeni Department of Pathobiology, School of Veterinary Medicine, Shiraz University, Shiraz, Iran A. Oryan Department of Pathobiology, School of Veterinary Medicine, Shiraz University, Shiraz, Iran M. Akbari Department of Pathobiology, School of Veterinary Medicine, Shiraz University, Shiraz, Iran H. Sharifiyazdi Department of Clinical Sciences, School of Veterinary Medicine, Shiraz University, Shiraz, Iran O. Amrabadi Department of Pathobiology, School of Veterinary Medicine, Shiraz University, Shiraz, Iran M. Kalhorniagolkar Ph.D. Student in Pathology, Department of Pathobiology, School of Veterinary Medicine, Shiraz University, Shiraz, Iran Journal Article 2025 07 21 Background: Coenurosis, caused by the larval stage of Taenia multiceps, is a parasitic disease of considerable importance in veterinary medicine. Aims: This study aimed to evaluate whether rabbits, rats, and mice are susceptible to experimental infection with T. multiceps and can support the migration and/or development of its larval stage following oral inoculation with eggs obtained from adult worms derived from cerebral- and muscular-origin coenuri. Methods: The eggs derived from adult worms originating from cerebral and muscular coenuri, were orally inoculated to two groups of rabbits, rats and mice to trace the predilection sites of the larval stage of parasites. In addition, histopathological examinations were performed on brain and liver tissues from the experimentally infected animals. To identify the parasite in affected tissues based on mitochondrial DNA markers, PCR was performed, using primers targeting the CO1 and ND1 genes, followed by sequencing of the amplified products. Results: Necropsy and histopathological evaluation revealed no coenurus cyst formation in any of the examined tissues. However, eight infected rabbits displayed migratory tracks in the liver, together with histopathological lesions, including cell swelling and focal hemorrhages. Molecular analysis of liver samples confirmed the presence of T. multiceps DNA (CO1 and ND1 mitochondrial markers) in affected tissues. No histopathological changes or parasite remnants were detected in the tissues of infected rats and mice. Conclusion: Rabbits (Oryctolagus cuniculus) may serve as a potential animal model for studying certain aspects of coenurosis pathogenesis. However, further studies are necessary to clarify the role of host-specific factors, immune status, parasite strains, and infection methods in establishing experimental coenurosis. پیشینه: سنوروزیس، به عنوان مرحله نوزادی تنیا مولتی‌سپس، یکی از بیماری‌های انگلی مهم در دامپزشکی است. هدف: این مطالعه با هدف بررسی این موضوع انجام شد که آیا خرگوش‌ها، موش‌های صحرایی و موش‌های آزمایشگاهی نسبت به آلودگی تجربی با تنیا مولتی‌سپس حساس هستند و می‌توانند مهاجرت و/یا تکامل مرحله لاروی این انگل را پس از خوراندن تخم‌های به‌دست آمده از کرم‌های بالغ منشأ گرفته از سنوروس‌های مغزی و عضلانی پشتیبانی کنند یا خیر. روش کار: تخم‌های جدا شده از کرم‌های بالغ حاصل از کیست‌های مغزی و عضلانی به صورت خوراکی به دو گروه خرگوش، موش صحرایی و موش آزمایشگاهی خورانده شد. بررسی‌های هیستوپاتولوژیک بر روی بافت‌های مغز و کبد حیوانات آلوده شده به صورت تجربی انجام شد. همچنین، به منظور ردیابی انگل در بافت‌های آلوده بر اساس نشانگرهای DNA میتوکندریایی، واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) با استفاده از پرایمرهای ژن‌های CO1 و ND1 انجام و به دنبال آن تعیین توالی صورت گرفت. نتایج: نتایج در کالبدگشایی و بررسی هیستوپاتولوژی نشان داد که در هیچ‌یک از بافت‌ها کیستی تشکیل نشده است. با این حال، در کبد هشت خرگوش آلوده، مسیر مهاجرت انگل همراه با ضایعات هیستوپاتولوژیک شامل تورم سلولی و خونریزی‌های کانونی مشاهده شد. آنالیز مولکولی نمونه‌های کبد خرگوش‌ها نیز حضور DNA انگل تنیا مولتی‌سپس (نشانگرهای میتوکندریایی CO1 و ND1) را در بافت‌های آلوده تایید نمود. در بافت‌های موش‌های صحرایی و موش‌های آزمایشگاهی، هیچ‌ تغییر آسیب‌شناسی یا بقایای انگلی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: خرگوش (Oryctolagus cuniculus) ممکن است بتواند به عنوان یک مدل حیوانی بالقوه برای مطالعه جنبه‌های خاصی از پاتوژنز سنوروزیس مورد استفاده قرار گیرد. مطالعات بیشتری برای روشن شدن نقش فاکتورهای اختصاصی میزبان، وضعیت سیستم ایمنی، سویه‌های انگل و روش‌های ایجاد سنوروزیس تجربی ضروری است.

https://ijvr.shirazu.ac.ir/article_8898_c9e6d62c38a5873493dfee7de6aac51a.pdf

Shiraz University Iranian Journal of Veterinary Research 1728-1997 27 2 2026 06 21 Effect of dietary levels of hydroxy-selenomethionine on growth performance, meat quality, tissue selenium content and glutathione peroxidase activity in lambs تأثیر سطوح مختلف هیدروکسی-سلنومتیونین در جیره بر عملکرد رشد، کیفیت گوشت، محتوای سلنیوم بافت و فعالیت گلوتاتیون پراکسیداز در بره‌‌ها 132 140 8943 10.22099/ijvr.2026.54766.8249 EN N. Alkan The Ministry of Agriculture and Forestry of the Republic of Turkey, Tokat Provincial Office, Tokat 60200, Turkey H. Muruz Department of Animal Nutrition and Nutritional Diseases, Faculty of Veterinary Medicine, Ondokuz Mayıs University, Kurupelit Campus, Samsun 55100, Turkey Journal Article 2025 11 04 Background: Organic Se sources such as hydroxy-selenomethionine (OH-SeMet) offer higher bioavailability than inorganic forms; however, their effects on Se deposition and meat quality in lambs remain insufficiently studied. Aims: This study aimed to determine the growth performance, slaughter performance, meat quality, serum glutathione peroxidase (GSH-Px) activity and Se content in the serum and longissimus dorsi (LD) muscle of lambs offered diets containing OH-SeMet at different doses or sodium selenite (SS). Methods: Twenty-one Kıvırcık male lambs (3-4 months old; 26.96±4.83 kg body weight) were randomly allocated to three dietary treatments (n=7) in a randomized complete block design, following a 10-day adaptation period and 56-day feeding period. The experimental diets consisted of concentrate-based rations supplemented with Se at 0.2 mg/kg in the form of SS (45% Se; 0.44 g/ton) or at 0.2 and 0.4 mg/kg in the form of OH-SeMet (2% Se; 10 or 20 g/ton). At the end of experiment, blood samples were collected from all lambs, which were then slaughtered, and tissue samples were obtained for subsequent analysis. Results: Dietary OH-SeMet supplementation did not affect growth, slaughter performance, or meat quality but markedly increased Se concentrations in serum and LD muscle compared with SS (P<0.001). At 0.2 mg Se/kg, OH-SeMet elevated muscle Se by 61.17% versus SS, and increasing the OH-SeMet level to 0.4 mg Se/kg further increased muscle Se in a dose-dependent manner, while serum GSH-Px activity remained unchanged. Conclusion: The increased incorporation of OH-SeMet into muscle tissue may enhance the Se content of meat, thereby providing an additional dietary Se source for consumers of animal products; however, this may not necessarily translate into improvements in growth performance or meat quality. پیشینه: منابع سلنیوم آلی مانند هیدروکسی-سلنومتیونین (OH-SeMet) نسبت به اشکال معدنی از فراهمی زیستی بالاتری برخوردارند، با این حال تأثیر آن‌ها بر رسوب سلنیوم و کیفیت گوشت در بره‌ها به‌ندرت مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف: هدف از این پژوهش، تعیین عملکرد رشد، عملکرد کشتار، کیفیت گوشت، فعالیت گلوتاتیون پراکسیداز (GSH-Px) سرم و محتوای سلنیوم در سرم و ماهیچه طویل‌ پشتی (LD) بره‌های تغذیه شده با جیره‌های حاوی مقادیر مختلف OH-SeMet یا سلنیت سدیم (SS) بود. روش کار: تعداد ۲۱ رأس بره نر نژاد کیوریچیک (Kıvırcık) (با سن ۳ تا ۴ ماه و وزن 83/4 ± 96/26 کیلوگرم) به‌طور تصادفی در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی به سه تیمار جیره‌ای (n=7) اختصاص یافتند. این آزمایش پس از یک دوره سازگاری ۱۰ روزه و یک دوره تغذیه ۵۶ روزه انجام شد. جیره‌های آزمایشی شامل جیره‌های کنسانتره‌ای بودند که با سلنیوم به میزان 2/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم به شکل SS (۴۵% سلنیوم؛ 44/0گرم در تن) یا به میزان 2/0 و 4/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم به شکل OH-SeMet (۲% سلنیوم؛ ۱۰ یا ۲۰ گرم در تن) مکمل‌سازی شدند. در پایان آزمایش، نمونه‌های خون از تمامی بره‌ها جمع‌آوری شد، سپس بره‌ها کشتار شده و نمونه‌های بافتی برای تحلیل‌های بعدی تهیه گردید. نتایج: مکمل‌سازی جیره با OH-SeMet تأثیری بر عملکرد رشد، عملکرد کشتار و کیفیت گوشت نداشت، اما در مقایسه با SS به‌طور معنی‌داری غلظت سلنیوم را در سرم و ماهیچه LD افزایش داد (P<0.001). در سطح 2/0 میلی‌گرم سلنیوم بر کیلوگرم، OH-SeMet سلنیوم عضله را نسبت به SS به میزان 17/61% افزایش داد؛ همچنین افزایش سطح OH-SeMet به 4/0 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم، موجب افزایش بیشتر سلنیوم عضله به صورت وابسته به دوز شد، در حالی که فعالیت GSH-Px سرم بدون تغییر باقی ماند. نتیجه‌گیری: افزایش جذب OH-SeMet در بافت ماهیچه‌ای ممکن است محتوای سلنیوم گوشت را افزایش دهد و بدین ترتیب منبع سلنیوم غذایی تکمیلی برای مصرف‌کنندگان فرآورده‌های دامی فراهم آورد؛ با این‌حال، این امر الزاماً به بهبود عملکرد رشد یا کیفیت گوشت منجر نمی‌شود.

https://ijvr.shirazu.ac.ir/article_8943_49d0069f6cba4258d3811882c93e7d69.pdf