استفاده از لیپوزوم به عنوان ادجوانت و حامل واکسن قبلا در متون بیان شده است. همچنین نشان داده شده است که در بالا بردن ایمنی‌زایی کاندیدهای واکسن مؤثر می‌باشد. موش‌های BALA/c ایمن شده به شیوه زیر جلدی با پروتئین غشای خارجی (OMP) سویه واکسنی بروسلا آبورتوس S19 محبوس در لیپوزوم کاتیونی تجاری (S19-OMP-Liposome) برای رهایش واکسن، افزایش حفاظت را در مقایسه با گروه‌های موش تلقیح شده با S19 OMP تنها، واکسن زنده بروسلا آبورتوس S19 و لیپوزوم تنها را نشان دادند (P<0.05)، هنگامی که به صورت داخل صفاقی با بروسلا آبورتوس حاد سویه 544 در 30 روز پس از ایمن سازی (DPI) به چالش کشیده شدند. تهیه S19-OMP-liposome در مقایسه با واکسن زنده بروسلا آبورتوس S19 در 15 روز پس از چالش (DPC) ایمن‌تر بود، همان طور که توسط اختلاف معنی‌دار در وزن طحال بین S19-OMP-liposome، S19 OMP و S19 زنده و همچنین گروه‌های کنترل لیپوزوم به اثبات رسید (P<0.01). پروفایل‌های پاسخ ایزوتیپ آنتی بادی گروه‌های آزمایش نشان داد که پاسخ ایمنی با واسطه سلولی Th1 بود. مزیت حفاظتی داده شده به موش‌ها توسط ایمن سازی با S19-OMp محبوس در لیپوزوم بیشتر از موش‌های ایمن شده با واکسن زنده بروسلا آبورتوس S19 احتمالا به ترتیب ناشی از پاسخ متفاوت معنی‌دار IgG2b در 30 DPI (P<0.01) و IgG2a (P<0.01)، IgG2b (P<0.01) و IgG3 (P<0.05) در مراحل DPC می‌باشد.

تب برفکی یک بیماری مهم در حیوانات زوج سم می‌باشد. در حال حاضر به طور گسترده‌ای واکسن‌های حاوی ذره ویروسی کامل غیر فعال شده جهت واکسیناسیون پیشگیرانه برای مبارزه با تب برفکی استفاده می‌گردد. یاورها به عنوان یک عامل مهم در برانگیختن پاسخ ایمنی و کارآیی واکسن‌های غیر فعال می‌باشند. مونتاناید ISA 61 VG یک یاور بر پایه امولسیون روغنی جدید و آماده برای فرمولاسیون می‌باشد که توسط شرکت SEPPIC فرانسه با توانایی زیاد در ایجاد پاسخ ایمنی که لازمه محافظت بالینی بر علیه تب برفکی می‌باشد تهیه گردیده است. در این مطالعه اقدام به مقایسه کارآیی واکسن تب برفکی حاوی یاور روغنی جدید ISA 61 VG و ساپونین با واکسن حاوی ژل آلومینیوم هیدروکساید و ساپونین گردیده. هر دو واکسن با مقادیری یکسان از آنتی ژن O2010/IR تهیه گردید. دو گروه 15 راسی گوساله حساس با دوزهای مختلف واکسن (دوز کامل، 3/1 دوز و 9/1 دوز) یک بار واکسینه شدند تا قدرت 50% محافظت کنندگی (PD50) هر یک از واکسن‌ها توسط آزمون چالنج با ویروس بیماری‌زا و مشابه با آنتی ژن موجود در واکسن محاسبه گردد. میانگین تیتر آنتی بادی برای هر یک از واکسن‌ها در روزهای صفر، هفت، چهارده و بیست و یک پس از واکسیناسیون از طریق آزمایش میکرونوترالیزاسیون اندازه‌گیری شد. میانگین لگاریتمی تیتر آنتی بادی سرمی واکسن جدید روغنی برابر با 91/2 در مقایسه با واکسن ژل آلومینیوم هیدروکساید 44/2 (P=0.1782) گردید و توانست به میزان 19% ایمنی هومورال را بهبود بخشد. قدرت واکسن حاوی یاور روغنی جدید نیز توانسته قدرت محافظت کنندگی بسیار بالاتری PD50=10.05 در مقایسه با واکسن حاوی ژل آلومینیوم هیدروکساید PD50=4.171 را ایجاد نماید. بر اساس نتایج به دست آمده واکسن فرموله شده با یاور جدید روغنی         ISA 61 VG می‌تواند جایگزین مناسبی برای واکسیناسیون رایج و اضطراری در مناطق آلوده با تب برفکی ‌باشد.

هیستولوژی کمی بیضه نزول یافته بزهای کریپتورکید یک طرفه با بیضه بزهای طبیعی به منظور ارزیابی پتانسیل باروری بیضه اسکروتال در کریپتورکیدهای یک طرفه با استفاده از روش‌های میکروسکوپ نوری مقایسه شدند. بیضه‌های اسکروتال طرف مقابل کریپتورکیدهای یک طرفه و بیضه‌های بزهای نرمال مشخصات اپی‌تلیوم منی ساز را داشتند و هر یک شواهد بافتی فعالیت طبیعی را نشان دادند. میانگین ارتفاع‌ها، طول‌ها، قطر لومن، قطر لوله‌های منی ساز به طور معنی‌داری در بیضه‌های اسکروتال مقابل در مقایسه با بیضه‌های محبوس شده بزهای کریپتورکید یک طرفه بیشتر بود (P<0.05). جمعیت سلول‌های اسپرماتوژنیک هر بیضه، نسبت سلول‌های زایا به سلول‌های سرتولی بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشتند. درصد بیضه‌های اشغال شده توسط سلول‌های زایای مختلف بین بیضه اسکروتال بزهای کریپتورکید و بزهای نرمال تفاوتی نداشت. حجم اشغال شده توسط لوله‌های منی ساز و سلول‌های لیدیگ در بیضه اسکروتال بزهای کریپتورکید یک طرفه به طور معنی‌داری بیشتر از بیضه بزهای نرمال بودند (P<0.05). از یافته‌ها چنین به نظر می‌رسد که بازدهی اسپرماتوژنیک بیضه‌های اسکروتال بزهای کریپتورکید یک طرفه به طور معنی‌داری بیشتر از بزهای نرمال بودند.

 اخیراً افزایش وقوع درماتوفیلوز به ویژه در میان کودکان مدرسه در شرق هند با افزایش تمایل به نگهداری حیوانات همراه نشان داده شده است. این مطالعه به منظور تشخیص وقوع درماتوفیت‌ها با حساسیت ضد قارچی در میان حیوانات همراه انجام شد. تعداد 1501 حیوان همراه سالم متشکل از 1209 سگ و 292 گربه متعلق به صاحبان شخصی در اطراف کلکته (بنگال غربی، هند) از لحاظ شواهد درماتوفیلوز طی مدت    2013-2011 مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه‌های جمع‌آوری شده مورد بررسی مستقیم توسط روش استاندارد تهیه لام مستقیم با محلول هیدروکسید پتاسیم KOH قرار گرفتند. نمونه‌ها به هر دو محیط سابورو دکستروز آگار (SDA) همراه با کلرامفنیکل 05/0% و سیکلوهگزامین 5/0% و محیط تست درماتوفیت (DTM) تلقیح شدند. هر جدایه قارچی بر اساس مشخصات کلونی و سلول‌های هیف و اسپوری تولید شده شناسایی شد. حساسیت ضد قارچی جدایه‌ها با روش میکرو دایلوشن براث با استفاده از ضد قارچ‌های فلوکونازول، کتوکونازول، ایتراکونازول، میکونازول، گریزئوفولوین و آمفوتریسین-B مورد آزمایش قرار گرفت. از میان 1209 نمونه از سگ‌ها و 292 نمونه از گربه‌ها، 253 (93/20%( و 109 (33/37%) نمونه از لحاظ درماتوفیت‌ها با بررسی مستقیم مثبت بودند. سه گونه شناسایی شده درماتوفیت‌ها با غالبیت وقوع، میکروسپوروم کنیس، میکروسپوروم ژیپسئوم و تریکوفیتون منتاگروفیتس بودند. کتوکونازول (µgm/ml 5/0-06/0)، ایتراکوناوزل (µgm/ml 5/0-03/0) و آمفوتریسین-B (µgm/ml 5/0-03/0) به ترتیب کمترین مقادیر MIC در برابر میکروسپوروم کنیس، میکروسپوروم ژیپسئوم و تریکوفیتون منتاگروفیتس نشان دادند. این اولین گزارش سیستمیک بیماری‌های قارچی یا درماتوفیت‌ها در حیوانات همراه سالم با تعداد زیادی نمونه در هند است.

 انتقال ژن به واسطه اسپرم می‌تواند یک روش ساده و ارزان برای تولید جانوران تراریخته باشد، اما کارایی این روش هنوز پایین است که می‌تواند به علت ورود مقدار ناکافی DNA خارجی به اسپرم باشد. هدف از این مطالعه بررسی روش‌های تشدید کننده جذب DNA خارجی توسط اسپرم گوسفند مانند لیپوفکشن، انجماد سریع و تیمار با تریتون X100 و DMSO در میزان جذب و تحرک اسپرم‌های دارای جذب بود. در آزمایش اول اسپرم گوسفند با کمپلکسی از مقادیر مختلف پلاسمید نشاندار شده با ماده فلورسنت رودآمین و لیپوفکتامین2000 گرمخانه‌گذاری شدند. در آزمایش دوم اسپرم‌ها با تریتون X100 یا دی متیل سولفوکساید منجمد شدند. نتایج نشان داد که میزان ترانسفکشن در گروه لیپوزوم/DNA 100 نانوگرم کمتر از گروه بدون لیپوزوم بود اما در گروه‌های 300 و600 نانوگرم اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. در شدت جذب و تحرک نیز اختلاف معنی‌داری بین گروه‌های مختلف وجود نداشت. همچنین هیچ کدام از اسپرم‌های دارای جذب DNA خارجی، متحرک نبودند. لذا انتقال با واسطه لیپوزم باعث بهبود میزان ترانسفکشن نشد. همه اسپرم‌های تیمار شده با تریتون X100 و منجمد شده پلاسمید نشان‌دار را به خود جذب کرده بودند اما همه آن‌ها بی حرکت بودند. در اسپرم‌های تیمار شده با دی متیل سولفوکساید با غلظت نهایی 1/0%، میزان جذب نسبت به گروه شاهد به طور معنی‌داری (P<0.05) بیشتر بود (40/69% در مقابل 80/57%). میزان تحرک در گروه تیمار و گروه شاهد اختلاف معنی‌داری نداشت. نتیجه آن که استفاده از لیپوفکتامین نتوانست نه میزان ترانسفکشن را بهبود بخشد و نه اسپرم‌های ترانسفکت شده متحرک تولید کند. اگر تیمارهای تخریب کننده غشاء مثل انجماد و تیمار با تریتون X100 به هسته اسپرم صدمه نزنند، این اسپرم‌ها می‌توانند بدون نیاز به انتخاب جهت تزریق داخل سیتوپلاسمی اُاُسیت استفاده شوند.

هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات پرمترین در القای استرس اکسیداتیو و تغییر فعالیت آنزیم‌ها در کبد قزل آلا و بهبود احتمالی آن توسط ویتامین C می‌باشد. بدین منظور تعداد 48 قطعه ماهی قزل آلا به صورت تصادفی به شش گروه تقسیم و کبد آن‌ها برای تکنیک پرفیوژن کبدی استفاده گردید: کنترل (صفر میکروگرم در لیتر پرمترین و صفر میلی‌گرم در لیتر ویتامین C)، پرمترین-16/0 (16/0 میکروگرم در لیتر پرمترین)، پرمترین-32/0 (32/0 میکروگرم در لیتر پرمترین)، پرمترین-64/0 (64/0 میکروگرم در لیتر پرمترین)، ویتامین C (2/17 میلی‌گرم در لیتر ویتامین C) و پرمترین-64/0 + ویتامین C (64/0 میکروگرم در لیتر پرمترین و 2/17 میلی‌گرم در لیتر ویتامین C). نتایج به دست آمده نشان داد که پرمترین به صورت معنی‌داری (P<0.05) فعالیت آنزیم‌های ALT، AST و LDH را در مایع پرفیوژن کبدی و مقدار مالون دی آدهید (به عنوان شاخص پراکسیدسیون لیپیدی) را در بافت کبد افزایش می‌دهد. به دنبال تجویز پرمترین، مقادیر گلوتاتیون احیاء و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی در بافت کبد به صورت معنی‌داری کاهش یافتند (P<0.05). آنالیز پیرسون همبستگی مثبت معنی‌داری بین مقدار مالون دی آدهید و فعالیت آنزیم‌های ALT، AST و LDH در گروه‌های پرمترین نشان داد که این یافته حاکی از نقش افزایش پراکسیداسیون لیپیدی در آسیب کبدی ناشی از پرمترین می‌باشد. از سوی دیگر، درمان با ویتامین C در گروه پرمترین 64/0 + ویتامین C موجب افزایش معنی‌دار (P<0.05) مقادیر گلوتاتیون احیاء و ظرفیت تام آنتی اکسیدانی و کاهش معنی‌دار (P<0.05) مقدار مالون دی آدهید و فعالیت آنزیم‌های کبدی در مقایسه با گروه پرمترین-64/0 گردید. نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که ویتامین C می‌تواند آسیب اکسیداتیو ناشی از پرمترین را از طریق کاهش پراکسیداسیون لیپیدی و افزایش توان آنتی اکسیدان‌ها بهبود ببخشد.

هدف از انجام تحقیق حاضر، تعیین اثرات کیتوزان و آتورواستاتین بر تغییرات پروفایل‌های لیپیدی سرم و تاثیر زمان بر مراحل درمان، در گربه بود. جهت مدیریت القاء هیپرلیپیدمی با کلسترول، 21 قلاده گربه سالم، به صورت تصادفی به 3 گروه مساوی تقسیم‌بندی شدند. گروه A (کنترل) شامل 7 گربه بود که با پودر کلسترول (4 گرم/کیلوگرم برای 10 روز) تغذیه شده بودند. گروه B مشابه گروه A بود، اما علاوه بر آن، آتورواستاتین (5 میلی‌گرم/کیلوگرم) برای مدت 45 روز، بعد از القاء هیپرلیپیدمی تجویز گردید. گروه C مشابه گروه B بود، با این تفاوت که کیتوزان             (3 گرم/گربه) به جای آتورواستاتین تجویز شده بود. نمونه‌های خون، 4 بار و در روزهای صفر، 10، 40 و 55 بعد از تحقیق، جمع‌آوری شدند. سپس میزان کلسترول تام، تری‌گلیسرید، HDL-C و LDL-C سرم، با کیت‌های تجاری استاندارد اندازه‌گیری شدند. آتورواستاتین (P<0.001) و کیتوزان (P<0.01)، در مقایسه با گروه A، فعالیت هیپولیپیدمی بیشتری را در کاهش تری‌گلیسرید خون نشان دادند. در مقایسه بین دو دارو و اثر آن‌ها بر تری‌گلیسرید، آتورواستاتین نسبت به کیتوزان تفاوت معنی‌داری را نشان داد (P<0.01). آتورواستاتین (P<0.01) و کیتوزان (P<0.05)، فعالیت بیشتری را در کاهش کلسترول خون، نسبت به گروه کنترل نشان دادند. گروه‌های تحت درمان B) و (C، نتایج خوبی را در کاهش LDL-C در مقایسه با گروه A، روز 45 نشان دادند (P<0.001). یک تفاوت معنی‌دار، تنها بین گروه A و B در روز 45، در افزایش HDL-C مشاهده گردید (P<0.01). نتایج نشان داد که اگرچه هر دو دارو، فعالیت کاهش دهنده چربی خون در گربه‌ها داشتند، اما آتورواستاتین موثرتر از کیتوزان بود. بررسی‌های بیشتر، جهت روشن ساختن مکانیسم احتمالی داروها، مورد نیاز خواهد بود.

تب کیو یک بیماری مشترک انسان و دام است که در سراسر دنیا رخ داده و توسط باکتری داخل سلولی اجباری کوکسیلا بورنتی ایجاد می‌شود. هدف از این مطالعه بررسی وجود عفونت کوکسیلا بورنتی در گوسفندان سقط کرده در شرق ترکیه با استفاده از روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز بود. تعداد 200 جنین از گوسفندان سقط کرده متعلق به 200 گله از مکان‌های مختلف در بخش شرقی ترکیه جمع‌آوری شدند. نمونه‌های ارگان جنینی از قبیل کبد، طحال، ریه و معده گرفته و DNA مربوط به 200 نمونه جمع‌آوری شده تخلیص شد. آنالیز واکنش زنجیره‌ای پلیمراز وجود کوکسیلا بورنتی در ارگان‌های آلوده انجام گرفت، و 4 نمونه (2%) مثبت شدند. علاوه بر این، سوسپانسیون‌های ارگانی جمع‌آوری شده به تخم مرغ‌های جنین‌دار تلقیح شده و آنالیز واکنش زنجیره‌ای پلیمراز کیسه زرده، DNA کوکسیلا بورنتی در 5 نمونه (5/2%) را نشان داد. این مطالعه نشان می‌دهد که عفونت با کوکسیلا بورنتی نقش مهمی در سقط جنین‌های گوسفندی در ناحیه آناتولی شرقی ایفا می‌کند.

مطالعه حاضر به منظور توصیف موکوس گردن رحم (CM) جمع‌آوری شده هنگام تلقیح گاوهای هلشتاین و تعیین ارتباط الگوی ترشح با آبستنی انجام شد. موکوس از قسمت میانی گردن رحم 64 گاو مبتلا به فحلی خود به خودی (SE) و فحلی القایی (IE) ‌جمع‌آوری شد. مقدار، الگو و قوام موکوس، pH، الگوهای آرایش درختی و تحرک اسپرم مشاهده شدند. سطوح پروژسترون و استرادیول 17β در سرم نیز تعیین شدند. تشخیص آبستنی به وسیله اولتراسونوگرافی ترانس رکتال 60 روز پس از تلقیح انجام گرفت. ترشح موکوس گاوهای مبتلا به SE به طور معنی‌داری با گاوهای مبتلا به IE متفاوت بود، که نشان دهنده درجه تبلور کمتر (SE 2.00; IE 2.75) و سطح پایین‌تر هورمون‌های استروئیدی        (P4: SE 0.17 ng/ml and IE 0.33 ng/ml (t 1.99547 α 0.05); E2: SE 30.95 pg/ml and IE 47.76 pg/ml (t 1.99495 α 0.05)) می‌باشد. در گاوهای آبستن (P)، سطح پروژسترون کمتر و استروژن بیشتری نسبت به آنچه در گاوهای غیر آبستن (N) دیده شد                 (P4: P 0.20 ng/ml and N 0.44 ng/ml (t 1.99602 α 0.05); E2: P 54.77 pg/ml and N 40.75 pg/ml (t 1.99505 α 0.05))، بود. به عنوان نتیجه‌گیری، آبستنی در ارتباط با ترشح شفاف و آبکی (شبیه سفیده تخم مرغ) با درجه 25/2 انشعابات آرایش درختی، وجود برگ‌های سرخس غیر معمول، همراه با تشکیل روزت و سوزن‌ها یا خارهای روی ریل ناشی از سطوح پایین پروژسترون همراه با مقادیر بالای استروژن‌ها بود.

فلفل قرمز تند گیاهی متعلق به خانواده سولاناسه و شناخته شده به عنوان کاسپیکوم آنوم است. کپسایسین ماده فعال فلفل قرمز می‌باشد. گرلین هورمونی با ساختار پلی‌پپتیدی است. گرلین، همچنین در ترشح هورمون رشد، تعادل انرژی، مصرف غذا و تنظیم وزن بدن دخالت دارد. هدف از این مطالعه موضعی سازی و بیان گرلین در تخمدان‌های موش‌های صحرایی درمان شده با کپسایسین در طول تکامل پس از تولد بود. نود موش صحرایی ماده نژاد اسپراگ-داولی (21 روزه) استفاده شدند. موش‌ها به طور تصادفی به سه گروه (هر گروه 30 حیوان) به عنوان بلوغ جنسی، پس از بلوغ و بزرگسال تقسیم شدند. هر گروه به سه زیر گروه تقسیم‌بندی شد. به زیر گروه اول (کنترل) تزریقی داده نشد. زیر گروه دوم (حامل) تنها 3/0 سی سی حلال دریافت کردند و به زیر گروه سوم (آزمایش) تزریق زیر جلدی حجم مساوی از کپسایسین (mg/kg/d 1) به مدت 42، 56 و 70 روز داده شد. واکنش‌پذیری ایمنی گرلین در سلول‌های گرانولوزای فولیکول‌های تخمدان، سلول‌های بینابینی و سلول‌های جسم زرد مشخص شدند. واکنش مثبت ایمنی برای گرلین در سیتوپلاسم سلول‌های ذکر شده در بالا در همه گروه‌ها وجود داشت. این نتایج نشان می‌دهند که تجویز طولانی مدت دوز اندک کپسایسین بر بیان گرلین اثری نداشت. هر چند، آترزی فولیکولی به میزان کمتری در گروه درمان شده با کپسایسین در مقایسه با سایر گروه‌ها دیده شد.

هدف از این مطالعه، بررسی تغییرات مورفولوژی و مورفومتری احتمالی در نتیجه فرآیند انجماد شیشه‌ای جنین‌های مرحله کلیواژی می‌باشد. در این مطالعه 30 جنین موش سوری در مراحل مختلف کلیواژی، حاصل از تکنیک لقاح آزمایشگاهی، قبل و بعد از انجماد شیشه‌ای مورد ارزیابی قرار گرفتند. از جنین‌ها، قبل و بعد از انجماد شیشه‌ای، عکس‌های دیجیتالی گرفته شد. ضخامت منطقه ‌شفاف، اختلاف ضخامت منطقه ‌شفاف و قطر و حجم بلاستومرها و جنین‌ها به عنوان پارامترهای مورفومتریکی و درجه‌بندی متداول ظاهر جنین‌ها به عنوان پارامتر مورفولوژیکی، مطالعه شده‌اند. بر اساس یافته‌های ما، در همه پارامترهای مورفومتریکی به جز اختلاف ضخامت منطقه ‌شفاف، تفاوت میانگین معنی‌داری بین دو گروه وجود داشت .(P<0.05) در رابطه با پارامتر مورفولوژیکی، کاهش در کیفیت جنین‌ها مشاهده شد اما این کاهش معنی‌دار نبود. با توجه به نتایج به دست آمده، هر چند که تغییرات کمّی مورد مشاهده الزاما مترادف با ایجاد آسیب‌های داخل سلولی زیان‌بار نمی‌باشد، ولیکن به نظر می‌رسد که بهتر است، روش انجماد شیشه‌ای مورد بررسی دقیق‌تری قرار بگیرد. چرا که با ایجاد تغییرات ظریف در غلظت و نوع محلول‌های مصرفی و یا تکنیک مورد استفاده، شاید بتوان این تغییرات را به حداقل رسانید.

شکستگی‌های کوچک مچ دست از علل شایع لنگش در اسب‌های مسابقه می‌باشند. با توجه به معایب موجود در مدیریت جراحی، روش‌های درمان حمایتی معمولا ضروری هستند. سلول‌های بنیادی مشتق از بافت چربی (ADSCs) پتانسیل تمایز به انواع سلول‌های دیگر از جمله سلول‌های استخوان و غضروف را دارند. بخش عروقی استرومای مشتق از بافت چربی (AVF) در حین جداسازی ADSCs از بافت چربی تولید می‌شود. هدف از این گزارش، ارائه مدیریت موفق شکستگی کوچک درجه سه در مچ راست یک اسب اخته اصیل پنج ساله با تزریق داخل مفصلی SVF خودی یک ماه پس از برداشت شکستگی با آرتروسکوپی بود. این درمان منجر به بهبود لنگش و دوره توان بخشی کوتاه در فعالیت‌های مسابقه‌ای قبلی گردید. سطوح عملکردی بالا و بدون آسیب‌های عود کننده در طول یک دوره پیگیری بیست ماهه ثبت شدند.

دو سگ مبتلا به تشنج‌های عمومی مورد معاینه قرار گرفتند. سگ‌ها بر اساس تاریخچه، معاینات عصبی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) مغز، خونریزی داخل جمجمه‌ای تشخیص داده شدند. درمان با اکسیژن، پردنیزولون و ترکیبات ضد تشنج آغاز شد. تشنج بیشتری بعد از درمان در هیچ یک از سگ‌ها نشان داده نشد، هر چند رفلکس کوشینگ در مورد شماره یک و فلجی یک طرفه سمت چپ در مورد شماره دو تشخیص داده شدند. درمان حمایتی بیشتر با فاکتور محرک کلونی گرانولوسیت نو ترکیب انسانی (rhG-CSF) انجام شد. نشانه غیر طبیعی در هیچ یک از دو سگ دیده نشد و عود مجدد به ترتیب بعد از 16 و 14 ماه در حیوان یک و دو ذکر نگردید. این موارد نشان می‌دهند که ترکیبی از rhG-CSF و درمان قبلی می‌تواند در سگ‌های مبتلا به آسیب‌های مغزی مورد استفاده قرار گیرد.