انجماد و تعیین جنسیت جنین‌ها با فن آوری‌های انتقال جنین تجاری ادغام شده‌اند. به منظور بهبود اثربخشی انجماد جنین‌های بوفالوی تولید شده در شرایط آزمایشگاهی، دو آزمایش انجام گرفت. آزمایش اول اثر زمان در معرض بودن (دو و سه دقیقه) و مرحله تکامل (مورولا و بلاستوسیست‌ها) را بر زنده مانی و تکامل جنین‌های بوفالوی منجمد بررسی نمود. جنین‌های از لحاظ مورفولوژیکی طبیعی و میزان زنده مانی (انبساط مجدد) به طور قابل ملاحظه‌ای (P<0.001) زمانی که مورولاهای منجمد به مدت 2 دقیقه در مقایسه با مدت زمان سه دقیقه در معرض بودند، افزایش یافتند. از سوی دیگر، بلاستوسیت‌های از لحاظ مورفولوژیکی نرمال و میزان زنده مانی به طور معنی‌داری (P<0.001) زمانی که سه دقیقه در مقایسه با دو دقیقه در معرض قرار گرفتند، افزایش یافتند. هر چند،‌ تفاوت معنی‌داری بین دو مرحله تکاملی (مورولا و بلاستوسیست‌ها) از لحاظ درصد جنین‌های به لحاظ مورفولوژیکی نرمال و میزان انبساط مجدد بعد از 24 ساعت کشت وجود نداشت. آزمایش دوم با هدف ارزیابی اثر زنده مانی بعد از انجماد بر نسبت جنسی جنین‌های بوفالو و اینکه آیا جنین‌های نر یا ماده به طور متفاوتی از انجماد در امان می‌مانند، انجام گرفت. تعداد 61 بلاستوسیست به مدت سه دقیقه با شرایط سرما محافظ مشابه با آزمایش اول منجمد شدند. درصدهای بالاتری از نرها از لحاظ جنین‌های زنده نسبت به جنین‌های مرده ثبت گردید؛ هر چند، تفاوت بین جنین‌های مرده و زنده در نسبت جنسی نر معنی‌دار نبود. در نتیجه، زنده مانی بعد از گرم شدن و تکامل مورولاها و بلاستوسیست‌های تولید شده در شرایط آزمایشگاهی تحت تأثیر زمان در معرض قرارگیری بودند ولی تحت تأثیر مرحله تکاملی جنین‌ها قرار نگرفتند. قابلیت زنده مانی اثر معنی‌داری بر روی نسبت جنسی بلاستوسیست‌های منجمد نداشت، اگرچه تعداد نرها در میان جنین‌های زنده در مقایسه با جنین‌های مرده بیشتر بود.

مدیریت موفق بیماری به یک روش تشخیصی سریع و حساس نیاز دارد، که بتواند عفونت اولیه را حتی قبل از بروز علایم بالینی شناسایی کند. در مورد بیماری تب برفکی (FMD)، تنها روش تشخیصی در دسترس دستگاه‌های جریان جانبی شناخته شده به عنوان نوارهای کروماتوگرافی می‌باشد. حساسیت اندک و ناتوانی در ردیابی ویروس FMD (FMDV) در سطح سروتیپ، محدودیت‌های دستگاه‌های جریان جانبی می‌باشند. از اینرو، یک روش تکثیر هم دمایی با واسطه حلقه ترانس کریپتاز معکوس (RT-LAMP) با استفاده از ژن‌های عمومی و اختصاصی سروتیپ در یک لوله منفرد استاندارد سازی شد. این آزمایش به ابزار پیچیده‌ای نیاز ندارد و می‌تواند FMDV را در سطح سروتیپی در مدت تقریبا 60 دقیقه شناسایی کند. علاوه بر این، حساسیت و ویژگی این تست با واکنش زنجیره‌ای پلیمراز ترانس کریپتاز معکوس و           real time PCR (rRT-PCR) قابل مقایسه است.

داده‌های انتشار یافته درباره تأثیر روغن‌های اسانسی بر گوارش‌پذیری مواد غذایی در گوسفند، ناهماهنگ است. در دو آزمایش، به شیوه مربع لاتین ناقص، اثر تایمول یا کارواکرول در جیره‌های پر کنسانتره (70% ماده خشک جیره) و کم کنسانتره (52% ماده خشک جیره) بررسی شد. روغن‌های اسانسی با بخش کنسانتره‌ای جیره‌ای آمیخته شدند به شیوه‌ای که جیره کامل دارای صفر، 3/0 یا 6/0 گرم در کیلوگرم ماده خشک بود. تایمول اثری بر گوارش‌پذیری ماده خشک، ماده آلی و فیبر محلول در شوینده اسیدی نداشت. اثر اصلی تایمول بر تعادل نیتروژن و گوارش‌پذیری چربی و فیبر محلول در شوینده خنثی معنی‌دار بود (P<0.05)، اما در هر سطح کنسانتره، تفاوت بین جیره شاهد و جیره‌های دارای تایمول معنی‌دار نبود. به طور کلی، 3/0 گرم تایمول غلظت آمونیاکی مایع شکمبه را در بره‌های تغذیه شده با کنسانتره بالا افزایش داد (P<0.05). کارواکرول تأثیر معنی‌داری بر گوارش‌پذیری مواد غذایی نداشت. اثر اصلی کارواکرول بر غلظت آمونیاکی مایع شکمبه و تعادل نیتروژن معنی‌دار بود اما در هر سطح کنسانتره، تفاوتی بین جیره شاهد و جیره‌های دارای کارواکرول دیده نشد. افزودن تایمول یا کارواکرول در سطح 3/0 گرم در کیلوگرم ماده خشک جیره در مقایسه با 6/0 گرم در کیلوگرم از نقطه ‌نظر تعادل نیتروژن موثرتر بود هر چند بر گوارش‌پذیری خوراک تأثیری نداشت. پژوهش‌های آینده باید در راستای بررسی تأثیر دراز مدت روغن‌های اسانسی بر گوارش‌پذیری و عملکرد برنامه‌ریزی شود، پیش از آن که بتوان کاربرد احتمالی آن‌ها را در نشخوارکنندگان توصیه کرد.

عفونت‌های هرپس ویروسی در اسب سانان توسط پنج سروتیپ مختلف ویروس‌های متعلق به خانواده هرپس ویریده ایجاد می‌شوند. هدف از این مطالعه بررسی سرواپیدمیولوژیک هرپس ویروس اسبی تیپ 1 (EHV-1) و 4 (EHV-4) در اسب‌ها و الاغ‌های پرورش یافته در دو استان و روستاهای آن‌ها در شمال شرق ترکیه بود. تعداد 666 نمونه از 423 اسب و 243 الاغ که در برابر این عفونت‌ها ایمن نبودند با ELISA مورد آزمایش قرار گرفتند. در حالی که 48/52% از سرم‌های اسبی مورد آزمایش آنتی بادی اختصاصی علیه EHV-1 را داشتند، 69/83% از این سرم‌ها حاوی آنتی بادی اختصاصی علیه EHV-4 بودند. 85/51% از نمونه‌های آنالیز شده مربوط به الاغ‌ها از لحاظ EHV-1 و 20/64% این نمونه‌ها برای آنتی بادی‌های EHV-4 مثبت شناسایی شدند. زمانی که نمونه‌های مربوط به اسب‌ها و الاغ‌ها با یکدیگر مورد ارزیابی قرار گرفتند، 25/52% از لحاظ EHV-1 و 58/76% برای EHV-4 از لحاظ سرمی مثبت بودند. این مطالعه نشان داد که عفونت‌های ناشی از EHV-1 و EHV-4 در اسب‌ها و الاغ‌های پرورش یافته در نواحی‌ای که مطالعه انجام گرفت نسبتا‌ شایع هستند. علاوه بر این، از آنجایی که منطقه‌ای که در آن مطالعه در مرزهای ارمنستان و گرجستان انجام شد،‌ سطح بالای نتایج سرمی مثبت برای این عفونت‌ها منجر به این نتیجه‌گیری می‌شود که بایستی خطر انتشار و گسترش بیماری‌ها به کشورهای همسایه را مدنظر قرار داد. این اولین مطالعه‌ای است که عفونت‌های ناشی از EHV-1 و EHV-4 در الاغ‌های پرورش یافته در ترکیه را از لحاظ سرولوژیکی شناسایی می‌کند.

هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی تغییرات برخی پارامترهای بیوشیمیایی سرم و فاکتورهای تغذیه‌ای در گاوهای شکم اول تازه‌زا و مبتلا به ادم پستان بود. بر این اساس غلظت الکترولیت‌ها (سدیم، پتاسیم، کلر، کلسیم، فسفر و منیزیم)، شاخص‌های لیپیدی (تری‌گلیسرید و کلسترول)، لیپوپروتئین‌ها HDL)، LDL و (VLDL و پروتئین تام سرم 35 رأس گاو شکم اول تازه‌زای مبتلا و 35 رأس گاو شکم اول تازه‌زای سالم سنجیده و مقایسه شدند. همچنین درصد ماده خشک، پروتئین و مقدار سدیم، پتاسیم، کلر، کلسیم، منیزیم، فسفر و سولفات موجود در جیره هر دو گروه مورد توجه قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان دهنده کاهش معنی‌دار سطح سرمی پروتئین تام، کلسیم، فسفر، شاخص‌های لیپیدی و لیپوپروتئین‌ها HDL) و (LDL گاوهای مبتلا در مقایسه با گاوهای سالم بود که به طور قابل توجهی مرتبط با کاهش میزان ماده خشک دریافتی و عدم تعادل کلر و سدیم جیره در گروه مبتلا بود. با توجه به آن که تاکنون مکانیزم شکل‌گیری ادم فیزیولوژیک پستان به خوبی توضیح داده نشده است، لذا بر اساس نتایج حاضر چنین نتیجه‌گیری می‌شود که با کاسته شدن از ماده خشک دریافتی، نقصی گذرا در عملکرد طبیعی کبد گاوهای مبتلا به ادم پستان پدید می‌آید که منجر به کاهش معنی‌دار پروتئین تام و LDL سرم می‌شود. از این رو می‌توان از یافته‌های حاضر به عنوان عوامل شکل دهنده ادم پستانی در گاوهای شکم اول تازه‌زا یاد نمود.

 پاستورلا مولتوسیدا (Pasteurella multocida)، یک پاتوژن مهم حیوانات اهلی مختلف می‌باشد. پروتئین‌های غشای خارجی (OMPs) نقش عمده‌ای در پاتوژنز و ایمنی‌زایی پاستورلا مولتوسیدا ایفا می‌کنند. هدف این مطالعه تکامل روش سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (ELISA) بر پایه OMPs جهت تعیین تیترهای آنتی بادی در حیوانات پس از عفونت یا جهت اندازه‌گیری قدرت واکسن بود. OMPs از پاستورلا مولتوسیدا P:52 (سویه واکسن) و پاستورلا مولتوسیدا B:2 جدا شده از وقوع طبیعی سپتی سمی هموراژیک (HS) استخراج و خالص سازی شدند و روی SDS PAGE و از طریق western blot آنالیز شدند. پروفایل OMPs سویه واکسن و جدایه گرفته شده از وقوع طبیعی HS مشابه یکدیگر بودند. بهینه سازی ترکیبات مختلف مانند آنتی ژن‌های کوتینگ، کنژوگه ضد گونه و غیره علیه سرم هایپر ایمیون و پری ایمیون آنتی-پاستورلا مولتوسیدا انجام شد. اعتبارسنجی روش ELISA غیر مستقیم بر پایه OMP جهت اندازه‌گیری پاسخ ایمنی در برابر پاستورلا مولتوسیدا در گاو، حساسیت تشخیصی (DSN) 91% و ویژگی تشخیصی (DSP) تقریبا 100% در نقطه برش 25% را تأیید نمود. ELISA غیر مستقیم بر پایه OMP در مقایسه با روش بر پایه WCL اختصاصی‌تر بوده، اما دارای حساسیت کمتری بود.

گوسفندان عادت کرده به مصرف خوراک‏های تانن‏دار مانند برگ بلوط به نظر می‌رسد دارای مکانیسم‌های دفاعی در برابر ترکیبات فنولیکی باشند، که این عمل توسط باکتری‌های موجود در شکمبه آن‌ها انجام می‌شود. در تحقیق حاضر، توانایی ‏باکتری‌های مقاوم به تانن جدا شده از شکمبه گوسفند در تخمیر خوراک‏های تانن‏دار مانند پوسته پسته با استفاده از شیرابه شکمبه گاو شیری هلشتاین با روش آزمون تولید گاز بررسی شد. تعداد شش کوکسی گرم مثبت از شکمبه گوسفند نژاد تالش جداسازی شد و توالی ژنی rRNA نشان داد که آن‌ها ارتباط نزدیکی با استرپتوکوکوس گالولیتیکوس (Streptococcus gallolyticus) دارند. طی آزمون تولید گاز برون‌تنی در سه سری (ران) با استفاده از شیرابه شکمبه گاو شیری، تأثیر دو ایزوله باکتریایی انکوبه ‌شده با مخلوط بافر-شیرابه شکمبه گاو هلشتاین بر میزان تخمیر پوسته پسته ارزیابی گردید. حجم تولید گاز از 1 تا 96 ساعت پس از انکوباسیون ثبت شد. انکوبه کردن هر دو ایزوله با پوسته پسته باعث افزایش معنی‌دار تولید گاز، فراسنجه‌های برآورد شده، گوارش‌پذیری ماده آلی، انرژی قابل متابولیسم و غلظت اسیدهای چرب فرار در مقایسه با گروه فاقد ایزوله شد. بهبود فراسنجه‌های تخمیر شیرابه شکمبه گاو هلشتاین با استفاده از هر دو ایزوله نشان ‌دهنده حضور احتمالی و فعالیت باکتری‌های مقاوم به تانن (Streptococcus gallolyticus sp.) انتقال ‌یافته از شکمبه گوسفند بود، هرچند برای تأیید این نتایج مطالعات با استفاده از حیوان زنده باید انجام گیرد.

 ارزیابی آزمایشگاهی باروری با استفاده از روش فلورسنت در مقایسه با تکنیک‌های معمول ارزیابی کیفیت مایع منی پیش آگهی بهتری از وضعیت باروری گاوها می‌باشد، از اینرو، این مطالعه جهت ارزیابی وضعیت باروری گاوها در شرایط آزمایشگاهی بر اساس روش‌های معمول و فلورسنت طراحی شد. هفتاد و سه مایع انزال از 12 بوفالوی نر مورا نگهداری شده در مرکز تحقیقاتی تلقیح مصنوعی، NDRI، کرنال، هند برای آزمایش و آنالیز آماری با استفاده از SYSTAT جمع‌آوری شدند. مقادیر متوسط حجم مایع انزال (میلی لیتر)، فعالیت گروهی، تحرک فردی (%)، غلظت اسپرم (میلیون/میلی لیتر)، اسپرم زنده (%)، کل ناهنجاری‌ها (%)، HOST (%) و انسجام آکروزومی (%) به ترتیب 28/0 ± 70/2،        14/0 ± 8/2، 16/2 ± 8/63، 24/122 ± 7/1749، 48/2 ± 3/77، 51/0 ± 2/6، 81/1 ± 1/75 و 26/2 ± 5/84 بودند. برآوردهای تکرارپذیری برای حجم انزال (137/0 ± 34/0)، انسجام آکروزومی (134/0 ± 29/0) و درصد اسپرم زنده (133/0 ± 28/0) معنی‌دار بودند (P<0.05) که نشان دهنده تنوع مناسب بین بوفالوها از لحاظ پارامترها می‌باشد. مقادیر متوسط صفات منی مربوط به شاخص مبتنی بر فلورسنت CMA3 (کرومومایسین A3)، SYBR-PI و FITC-PNA (آگلوتینین بادام زمینی کنژوگه با فلورسئین ایزو تیوسیانات) به ترتیب 41/0 ± 25/5،   24/1 ± 91/67 و 25/1 ± 00/82 درصد بودند. بوفالوها بر اساس قابلیت تولید مورد انتظار (EPA) از لحاظ صفات مایع منی با شاخص‌های معمول و فلورسنت رتبه‌بندی شدند. همبستگی‌های رتبه‌ای برای FITC با اکثر پارامترهای ارزیابی شده توسط روش‌های معمول معنی‌دار بودند. به عنوان نتیجه‌گیری، در میان شاخص‌های معمول، تقریباً مشابه با شاخص‌های فلورسنت تحرک فردی (%) رتبه‌بندی بوفالوها را تأیید نمود.

پاتوژن‌هایی که سلول‌های پستانداران را آلوده می‌کنند از راهکارهای متنوعی برای مهار و فرار از مکانیسم‌های دفاعی میزبان بهره می‌جویند. در همین راستا باکتری‌های داخل سلولی که توانایی بقا و انتشار درون سلول‌های میزبان خود را دارند، از استراتژی‌های گوناگونی به منظور فرار از مکانیسم‌های پاکسازی میزبان استفاده می‌کنند. مطالعه مواجهه و اندرکنش میزبان و پاتوژن می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در راستای کاربردهای درمانی ارائه کند. در این تحقیق سطح تغییر بیان ژن‌های FRMD5، HCP5، ST8SIA4 و EMP2 در ماکروفاژ THP-1 آلوده شده با   بروسلا ملی‌تنسیس مورد بررسی قرار گرفت. این ژن‌ها به عنوان ژن‌های موثر در بقای مایکوباکتریوم توبرکولوزیس در سلول میزبان مطرح شده‌اند. اطلاعات حاصل از این تحقیق در سطح مولکولی حاکی از آن است که به جز FRMD5 که در سلول‌های THP-1 آلوده شده با بروسلا ملی‌تنسیس کاهش بیان نشان می‌دهد، بیان سه ژن دیگر در این سلول‌ها متعاقب آلودگی با این باکتری افزایش می‌یابد. مایکوباکتریوم توبرکولوزیس و بروسلا ملی‌تنسیس مسیر تقریبا مشابهی را درون سلول میزبان در پیش می‌گیرند و جالب توجه این که بر اساس نتایج به دست آمده در این تحقیق افزایش سطح بیان دو ژن EMP2 و ST8SIA4 در THP-1 آلوده شده با بروسلا ملی‌تنسیس مشابه تغییرات گزارش شده برای این ژن‌ها در سلول‌های آلوده با مایکوباکتریوم توبرکولوزیس می‌باشد. این مطالعه در سطح اندرکنش میزبان و پاتوژن نشان دهنده وقایع مولکولی نسبتا مشابهی در باکتری‌هایی با استراتژی بقای مشابه است؛ واقعیتی که کاربرد درمانی با استفاده از این اهداف مشترک را امکان پذیر می‌کند.

هدف از مطالعه حاضر تعیین حضور گونه‌های هلیکوباکتر در قسمت‌های مختلف لوله گوارشی، دستگاه کبدی-صفراوی و پانکراس گربه‌های ولگرد بود. از شش ناحیه از نواحی ذکر شده 6 قلاده گربه نمونه‌گیری و با استفاده از پرایمرهای اختصاصی گونه، آزمایش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز در سطح جنس، گونه‌های معدی (هیلمنی و فلیس) و گونه‌های انتروهپاتیک هلیکوباکتر انجام شد. به طور شگفت انگیزی DNA گونه‌های انتروهپاتیک در 6/1 نمونه‌های دوازدهه، 6/2 نمونه‌های کولون و 6/1 نمونه‌های پانکراس ردیابی شد. نتایج بررسی توالی نوکلئوتیدی نشان داد که تمامی این 4 نمونه مثبت به گونه هلیکوباکتر کنیس تعلق دارند. از آنجا که گربه‌ها به عنوان منابع بالقوه خطر انتقال زئونوتیک عفونت با گونه‌های غیر پیلوری هلیکوباکتر تلقی نمی‌شوند،‌ نتایج مطالعه پیش‌ رو نیاز به تجدید نظر فوری در این خصوص را نشان می‌دهد. با توجه به اطلاعات نویسندگان، این مطالعه اولین پژوهش در زمینه انتشار گونه‌های هلیکوباکتر در دستگاه گوارش گربه‌ها می‌باشد.  

 این اولین توصیف پلی‌مورفیسم‌های ژن آریل آلکیل آمین-N-استیل ترانسفراز (AA-NAT) در بزهای هندی با صفات تولید مثلی متفاوت (درصد دوقلوزایی و سن بلوغ جنسی) می‌باشد. بر اساس نقش مهم AA-NAT در تولید مثل، آن به عنوان یک ژن کاندید احتمالی برای این صفت در نظر گرفته می‌شود. دو SNPs مشابه جدید C825T (exon2) و C1249 (exon3) شناسایی شدند. هر سه ژنوتیپ احتمالی CC)، CT و (TT برای جهش C825T شناسایی شدند، در حالی که برای جهش C1249T دو ژنوتیپ CC) و (CT مشاهده شدند. SNPs C825T و C1249T محل شناسایی آنزیم محدود کننده BtsCI (GGATG) و AciI (CCGC) را تغییر دادند و از اینرو می‌توانند با استفاده از روش نسبتا ساده و مقرون به صرفه PCR-RFLP برای ایجاد ارتباط بیشتر با صفات تولید مثلی تعیین ژنوتیپ شوند. نتایج حاضر به دانش اندک موجود افزوده و گستره تنوع ژنتیکی ژن‌های بزی کاندید صفات تولید مثلی را توسعه می‌بخشد که این گام دیگری در جهت بهبود منابع ژنتیکی بزها و تولید مثل می‌باشد.

باکتری استافیلوکوکوس ارئوس به عنوان یکی از عوامل معمول مسمومیت غذایی در دنیا می‌باشد. هدف از مطالعه حاضر شناسایی فراوانی ژن‌های کواگولاز (Coa)، ترمونوکلئاز (Nuc) و تولید انتروتوکسین A استافیلوکوکی (Sea) از استافیلوکوکوس ارئوس جدا شده از منایع مختلف در شیراز بود. همچنین ارتباط بین ژن Sea و آنزیم‌های کواگولاز و ترمونوکلئاز بررسی شد. پس از انجام تست‌های بیوشیمیایی معمول، تعداد 100 نمونه استافیلوکوکوس ارئوس از منابع انسانی (40)، دامی (30) و غذایی (30) مختلف شناسایی شد که برای تأیید مولکولی آن، نسبت به انجام واکنش زنجیره‌ای پلیمراز برای ژن‌های کواگولاز و ترمونوکلئاز اقدام گردید. جهت بررسی بیان ژن انتروتوکسین نیز از روش SDS-PAGE استفاده شد و رابطه بین این ژن‌ها با استفاده از آنالیز آماری مورد ارزیابی قرار گرفت. فراوانی ژن‌های Coa، Nuc و Sea در آزمایش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز به ترتیب 91%، 100% و 14% نشان داده شد. ارزیابی تولید انتروتوکسین نشان داد که 78% از ژن‌های انتروتوکسین A بیان شده بودند. در بررسی ارتباط و همبستگی بین ژن انتروتوکسین A و آنزیم‌های کواگولاز و ترمونوکلئاز، ارتباط معنی‌داری بین این سه متغیر یافت نشد که اظهار داشت الزاما حضور ژن با تولید توکسین مرتبط نمی‌باشد. بنابراین توصیه می‌شود بهترین راه برای شناسایی سویه‌های انتروتوکسیژنیک، استفاده از تلفیق هر دو روش ژنوتیپی و فنوتیپی می‌باشد.