هدف این پژوهش بررسی همراهی چند ریختی جایگاه 5 ژن هورمون رشد و چند ریختی جایگاه 10 ژن گیرنده هورمون رشد، با صفات تولیدی و تولید مثلی در گاوهای هلشتاین بود. در این پژوهش از 150 گاو هلشتاین خونگیری شد و سپس DNA ژنومیک آن‌ها با استفاده از کیت استخراج DNA شرکت ژن فنآوران استخراج شد. ژن‌های مورد مطالعه، با استفاده از پرایمرهای اختصاصی و با واکنش‌های زنجیره‌ای پلیمراز تکثیر شدند. برای تعیین ژنوتیپ در دو ژن، آنزیم محدود کننده AluI استفاده شد، و سپس نمونه‌ها روی ژل آگارز 3% الکتروفورز شدند. داده‌های صفات پیوسته با رویه MIXED و داده‌های صفات گسسته با رویه GENMOD در نرم افزار SAS واکاوی شدند. نتایج نشان داد که چند ریختی AluI در جایگاه 5 ژن هورمون رشد با سخت‌زایی همراهی معنی‌دار داشت، اما با دیگر صفات همراهی نداشت. چند ریختی AluI در جایگاه 10 ژن گیرنده هورمون رشد با صفات تولید شیر و صفات تولید مثلی همراهی نداشت. اگرچه تشریح همراهی سخت‌زایی و ژنوتیپ‌های ژن هورمون رشد به مطالعات بیشتری نیاز دارد، اما می‌توان بیان کرد که ژنوتیپ GH-LL احتمالا با اثر بر آزادسازی هورمون رشد سخت‌زایی را کاهش می‌دهد.

قابلیت کنسانتره پروتئین آب پنیر (WPC) (w/v 1%) و/یا عسل (w/v 4% و 2%) جهت بهبود رشد و زنده مانی باکتری‌های لاکتیک اسید (استرپتوکوکوس ترموفیلوس و لاکتوباسیلوس دلبروکی زیر گونه بولگاریکوس) در ماست در مدت 21 روز ذخیره‌ سازی مورد ارزیابی قرار گرفت. هدف دیگر این مطالعه بررسی کینتیک تخمیر و میزان اسیدی شدن پس از انعقاد به ترتیب از طریق اندازه‌گیری pH و میزان لاکتیک اسید در 21 روز ذخیره سازی بود. افزودن WPC و عسل آکاسیا عمل تخمیر را تسریع بخشیده و رشد باکتری‌های لاکتیک اسید (LAB) را در مدت 21 روز ذخیره سازی بهبود بخشید، اما مقدار عسل تأثیر قابل توجهی بر روی زنده مانی LAB نداشت. علاوه بر آن، افزودن عسل به همراه WPC تولید بیش از حد لاکتیک اسید را تأیید ننمود، که به طور مثبت پایداری ماست را در طی مدت 21 روز ذخیره سازی تحت تأثیر قرار داد.

36 قطعه خروس بومی اصفهان در سن 40 هفتگی به‌ طور تصادفی درون قفس‌های انفرادی قرار گرفتند و به سه گروه 12 تایی (هر گروه با سه تکرار) تقسیم شدند. گروه شاهد روزانه 100 گرم جیره پایه دریافت کرد و به جیره سایر تیمارها به ترتیب سطوح 20 و 40 گرم در کیلوگرم پودر گیاه مرزه خوزستانی (تیمار دو و سه) به مدت 8 هفته افزوده شد. در پایان هر هفته ویژگی‌های منی مورد بررسی قرار گرفتند. در پایان هفته‌ هشتم خروس‌ها کشتار شدند و غلظت TBARS در بافت بیضه 18 خروس مورد ارزیابی قرار گرفت. غلظت TBARS بافت بیضه تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی قرار نگرفت (P>0.05). درصد ناهنجاری اسپرم در تیمارهای آزمایشی کمتر از گروه شاهد بود (P<0.05). درصد جنبایی اسپرم در تیمار سه بالاتر از سایر گروه‌ها و در تیمار دو بالاتر از گروه شاهد بود (P<0.05). غلظت اسپرم تحت تاثیر سطوح جیره‌ای پودر گیاه مرزه خوزستانی قرار نگرفت (P>0.05).

در این مطالعه،‌ 72 جدایه انتروکوکوس فکالیس منشأ گرفته از انسان (39)،‌ سگ (26) و گربه (7) از لحاظ برخی فاکتورهای حدت،‌ برخی ژن‌های حدت،‌ فنوتیپ‌های مقاومت آنتی بیوتیکی،‌ الگوهای واکنش زنجیره پلیمراز بر پایه DNA پلی‌مورفیک تکثیر یافته به صورت تصادفی (RAPD-PCR) و تولید بیوفیلم مورد ارزیابی قرار گرفتند. از جدایه‌ها، 31 (1/43%) از لحاظ ژلاتیناز، 11 (3/15%) از لحاظ ماده تجمع دهنده و سیتولیزین، 38 (8/52%) از لحاظ ژن‌های gelE و 34 (2/47%) از لحاظ asal مثبت بودند. تمامی جدایه‌ها از لحاظ ژن‌های hyl، esp و cylA منفی بودند. تمامی جدایه‌ها در برابر نالیدیکسیک اسید و کانامایسین مقاوم بودند. از طرفی،‌ همه جدایه‌ها از نظر حساسیت به آموکسی سیلین مشخص شدند. ژن‌های مقاومت به ونکومایسین vanD) یا vanC1/C2 vanB, (vanA, در هیچ یک از جدایه‌های به طور فنوتیپی مقاوم به ونکومایسین ردیابی نشده‌اند. جدایه‌ها از انسان،‌ سگ و گربه‌ها به 8،‌ 2 و 4 آنتی بیوتیک بسته به حساسیت به 12 آنتی بادی مختلف گروه‌بندی شدند. در همه جدایه‌ها از انسان،‌ سگ و گربه به ترتیب 9،‌ 12 و 2 ژنوتیپ با استفاده از RAPD-PCR مشخص گردیدند. 9 (6/34%) جدایه سگ از نظر تولید بیوفیلم مثبت تشخیص داده شد. این مطالعه نشان داد که مقاومت به چند آنتی بیوتیک در میان جدایه‌های انسانی نسبت به جدایه‌های سگ و گربه فراوان‌تر می‌باشد.

این مطالعه به منظور مقایسه‌ تاثیر جیره‌ پروبیوتیک حاوی باسیلوس کوآگولانس، پری‌بیوتیک حاوی اینولین و سین‌بیوتیک حاوی باسیلوس کوآگولانس و اینولین بر فلور قسمت‌های مختلف دستگاه گوارش و مدفوع و همچنین بررسی میزان بقای اسپور در دستگاه گوارش موش صحرایی انجام شد. چهل و هشت موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم و به شرح زیر تغذیه شدند: 1) گروه کنترل: رژیم غذایی استاندارد، 2) گروه پری‌بیوتیک: رژیم غذایی استاندارد همراه با دریافت روزانه 5% وزنی/وزنی اینولین، 3) گروه پروبیوتیک: رژیم غذایی استاندارد همراه با دریافت روزانه cfu/ml 109 اسپور باسیلوس کوآگولانس به وسیله‌ گاواژ و 4) گروه سین‌بیوتیک: رژیم غذایی استاندارد همراه با دریافت روزانه 5% اینولین و cfu/ml 109 اسپور باسیلوس کوآگولانس. موش‌ها به مدت 30 روز با رژیم‌ها تغذیه شدند. در روز 10، 20 و 30 آزمایش، 24 ساعت پس از دریافت آخرین دوز چهار موش از هر گروه به طور تصادفی انتخاب و پس از جمع‌آوری مدفوع کشته شدند. سپس روده کوچک، سیکوم، کولون و مدفوع آن‌ها به صورت جداگانه به منظور تجزیه و تحلیل میکروبی مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد رژیم سین‌بیوتیک و پروبیوتیک منجر به افزایش معنی‌دار (P<0.05) در جمعیت لاکتوباسیلوس‌ها، باکتری‌های هوازی و باکتری‌های بی‌هوازی نسبت به گروه کنترل شد. همچنین مصرف جیره‌های پروبیوتیک، پری‌بیوتیک و سین‌بیوتیک سبب کاهش معنی‌دار تعداد باکتری‌های انتروباکتریاسه در همه‌ قسمت‌های دستگاه گوارش به جز روده کوچک شد. کاهش آشکار تعداد اسپور در حین عبور از دستگاه گوارش، همچنین تعداد بالای اسپور (برابر با میزان خورانده شده) در مدفوع نشان داد که اسپور باسیلوس کوآگولانس یک پروبیوتیک گذرای دستگاه گوارش است، بنابراین برای تاثیرگذاری در تنظیم فلور نرمال مصرف روزانه آن توصیه می‌شود.

هدف این مطالعه بررسی تنوع ژنتیکی بر اساس میکروستلیت در دو لاین (RIRs انتخابی و لاین RIRc کنترل) جوجه رود آیلند قرمز بود. DNA ژنومی 24 پرنده به طور تصادفی انتخاب و نگهداری شده در پژوهشکده مرکزی تحقیقات طیور (هند) و 24 شاخص میکروستلیت استفاده گردیدند. الل‌های میکروستلیت بر روی urea-PAGE 6% تعیین شده، ‌با استفاده از سیستم GelDoc ثبت شده و نمونه‌ها تعیین ژنوتیپ شدند. هتروزیگوسیتی نئی و محتوای اطلاعات پلی‌مورفیک Botstein در هر جایگاه میکروستلیت برآورد شد. شاخص‌های فیکاسیون رایت و جریان ژن با استفاده از نرم افزار POPGENE تعیین شدند. همه جایگاه‌های میکروستلیت پلی‌مورفیک بوده و PIC تعیین شده در RIRs در محدوده 3648/0 (MCW0059) تا 7819/0 (ADL0267) و در RIRc از 2392/0 (MCW0059) تا 8620/0 (ADL0136) بودند. از میان 24 جایگاه،‌ 15 (5/62%) در RIRs و 14 جایگاه (33/53%) در RIRc شاخص متوسط تا بالای FIS منفی را تأیید نمودند که نشان دهنده هتروزیگوسیتی بیش از حد این جایگاه‌ها در لاین‌های مربوطه بود، ‌اما بقیه جایگاه‌ها، مؤید ‌FIS مثبت بودند که نشانگر کمبود هتروزیگوسیتی بود. FIS متوسط در هر دو لاین کاهش 77/10% هتروزیگوسیتی را نشان داد و FIS متوسط ضریب درون آمیزی 19/17% مؤید هموزیگوسیتی بالای دو لاین را نشان داد. FST متوسط نشان داد که 18/10% از تنوع میکروستلیت بین دو لاین ناشی از تفاوت ژنتیکی آن‌ها بود.

عنصر روی یک ریز مغذی ضروری برای همه موجودات زنده محسوب می‌شود، اولین سیستم جذب انتقالی در مخمر ساکارومایسس سرویسیه کشف گردید. مخمر غنی شده با روی یک نوع مکمل روی بوده که در دسترس می‌باشد. هدف از پژوهش حاضر ارزیابی اثرات مخمر غنی شده با روی در ماهی قزل آلای رنگین کمان بود. ماهیان با میانگین وزنی گرم با غذای تجاری تکمیل شده با مقادیر صفر، 106 × 1، 107 × 1 و 108 × 1 واحد تشکیل دهنده پرگنه به ازاء هر گرم از غذا به مدت 60 روز تغذیه شدند. یافته‌ها نشان داد که به طور معنی‌داری مقادیر فعالیت لیزوزیم سرم، مسیر فرعی کمپلمان و آنتی بادی تام در همه تیمارهای تغذیه شده با مخمر غنی شده با روی در مقایسه با گروه شاهد افزایش یافت. بر اساس یافته‌های حاصل می‌توان نتیجه گرفت که مخمر غنی شده با روی سبب بهبود برخی از شاخص‌های ایمنی و مقاومت در برابر بیماری در ماهی قزل آلای رنگین کمان می‌شود.

ژن کد کننده پروتئین سطحی ایمنی‌زای قوی حفاظتی استرپتوکوکوس آگالاکتیه با استفاده از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز تکثیر و در حامل بیان پروکاریوتی pET32a کلون شده و به صورت یک پروتئین نوترکیب در E. coli BL21 (DE3) بیان گردید. یک روش سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (الایزا) غیر مستقیم با استفاده از پروتئین خالص شده Sip به عنوان آنتی ژن جهت کوتینگ توسعه یافت که می‌توانست آنتی بادی اختصاصی استرپتوکوکوس آگالاکتیه را در سرم‌ها شناسایی کند. آنتی ژن جهت کوتینگ در غلظت μg/ml 125/3‌، سرم رقیق شده به نسبت 1:160،‌ و آنتی بادی ثانویه کنژوگه شده با HPR در غلظت 1:400 موثرترین بودند که نتیجه مثبتی را به دنبال داشتند. الایزا ویژگی بالایی برای استرپتوکوکوس آگالاکتیه نشان داد که ممکن است برای ردیابی پاتوژن در موارد ورم پستان، ‌برای مطالعات اپیدمیولوژیکی و نظارتی استفاده گردد.

متیل ترشیاری بوتیل اتر (MTBE) به منظور کاهش مونوکسید کربن و ازن هوای شهرها و نیز بالا برنده عدد اکتان بنزین مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاکنون مطالعه‌ای بر روی تغییرات هیستومورفومتریک بیضه به دنبال مواجهه با MTBE انجام نگرفته است. در این مطالعه اثرات تجویز دهانی MTBE بر روی تغییرات هیستولوژیک و هیستومورفومتریک بیضه‌ موش‌های صحرایی بالغ بررسی شد. 25 موش صحرایی نر بالغ، به طور تصادفی به پنج گروه مساوی تقسیم شدند: کنترل، روغن بادام و سه گروه تیمار 400، 800 و mg/kg/day 1600 که به مدت 30 روز متوالی ماده MTBE به صورت محلول در روغن بادام به روش گاواژ دریافت کردند. نتایج هیستومورفومتریک اختلاف معنی‌داری در وزن کلی و وزن حجمی بیضه، ضخامت بافت همبند، ارتفاع اپیتلیوم زایا، ضخامت تونیکا آلبوژینه و تعداد سلول‌های سرتولی در بین گروه‌های مورد مطالعه نشان نداد (P>0.05). قطر لوله‌های منی‌ساز، افزایش و تعداد سلول‌های لیدیک، تعداد سلول‌های اسپرماتوسیت و اسپرماتید کاهش معنی‌داری نشان داد (P<0.05). نتایج بیانگر اثرات مضر MTBE بر روی سلول‌های اسپرماتوژنیک در موش صحرایی بالغ بود. این که تغییرات مشاهده شده در مطالعه‌ حاضر به دلیل اثرات مستقیم MTBE پس از عبور از سد خونی-بیضوی است و یا مکانیسم‌های دیگری در این امر دخالت دارند بایستی در مطالعات آینده بیشتر مورد بررسی قرار گیرد.

هدف از این مطالعه شناسایی مولکولی سالمونلا اینفنتیس جدا شده از طیور بومی و تعیین ژن‌های مقاومت آنتی بیوتیکی آن‌ها به روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز می‌باشد. در این مطالعه 46 نمونه سالمونلا که از طیور بومی استان مازندران جدا گردیده بود، مورد مطالعه قرار گرفت. ابتدا آزمایش سروتایپینگ نمونه‌ها با استفاده از آنتی سرم‌های O و H صورت گرفت. سپس سرووار سالمونلاهای سروتایپ شده با روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز تایید شد. روش استاندارد دیسک دیفوزیون برای تعیین حساسیت جدایه‌ها نسبت به 13 عامل ضد میکروبی انجام گردید. از مجموع 46 نمونه جمع‌آوری شده، با استفاده از روش سروتایپینگ 44 نمونه به عنوان سالمونلا تایید شدند. تمامی 44 جدایه سالمونلا در این روش، به گروه سرمی C1 و سرووار اینفنتیس تعلق داشتند. سرووار این جدایه‌ها، با روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز، به عنوان سرووار اینفنتیس تایید شدند. در این آزمون تمامی نمونه‌ها به آنتی بیوتیک‌های تتراسایکلین و داکسی سایکلین و بیش از 70% نمونه‌ها به آنتی بیوتیک‌های کلرامفنیکل و فلورفنیکل مقاومت نشان دادند. آزمون واکنش زنجیره‌ای پلیمراز جهت تعیین ژن‌های مقاومت، انجام گردید. در این مطالعه از ژن‌های floR، catI جهت تعیین ژن‌های مقاومت به فلورفنیکل و کلرامفنیکل و از ژن‌های tetA و tetG جهت تعیین ژن مقاومت به تتراسایکلین استفاده شد. تمامی نمونه‌های مقاوم به فلورفنیکل و کلرامفنیکل، دارای ژن‌های floR و cat بودند. هیچکدام از نمونه‌های مقاوم به تتراسایکلین دارای ژن tetA یا tetG نبودند. واکنش زنجیره‌ای پلیمراز از پرگنه و کشت در محیط آنتی بیوتیک‌دار به طور همزمان انجام گردید و تمامی نمونه‌های دارای ژن مقاومت روی محیط‌های آنتی بیوتیک‌دار قادر به رشد بودند.

هدف از این مطالعه تعیین اثر سطوح پایین گلوتاتیون بر کیفیت اسپرم بعد از انجماد بز بود. در این آزمایش، غلظت‌های متفاوت گلوتاتیون (صفر (LG-0)، 5/0 (LG-0.5)، 1 (LG-1)، 5/1 (LG-1.5) و 2 (LG-2) میلی مول) به یک رقیق کننده بر پایه لسیتین سویا اضافه شدند. مجموع 16 انزال از چهار بز نر جمع‌آوری و مخلوط شدند. هر نمونه مخلوط به پنج قسمت مساوی تقسیم و هر قسمت با یکی از رقیق کننده‌های ذکر شده در فوق رقیق شد. بعد از فرایند انجماد-یخ گشایی، جنبایی و سرعت، یکنواختی و عملکرد غشاء پلاسمایی و وضعیت آپوپتوزیس اسپرم‌ها ارزیابی شدند. نتایج این آزمایش نشان داد که جنبایی کل (33/2 ± 75/50) و یکنواختی (01/3 ± 75/50) و عملکرد (79/2 ± 75/46) غشاء پلاسمایی در رقیق کننده LG-1 در مقایسه با سایر رقیق کننده‌ها بالاتر بود (P<0.05). درصد اسپرم‌های زنده (26/3 ± 23/53) در رقیق کننده LG-1 در مقایسه با سایر رقیق کننده‌ها به استثناء رقیق کننده LG-1.5 بالاتر بود (P<0.05). همچنین، درصد اسپرم‌های آپوپتوز شده انتهایی (63/1 ± 33/21) در رقیق کننده LG-1 در مقایسه با سایر رقیق‌ کننده‌ها پایین‌تر بود (P<0.05). در نتیجه، نتایج نشان داد که رقیق کننده LG-1 منجر به کیفیت بالاتر اسپرم بعد از انجماد بز در مقایسه با سایر رقیق کننده‌ها شد.

تکنیک‌های زیادی برای غیر فعال کردن هدفمند ژن‌ها در باکتری‌ها وجود دارد که بعضی از آن‌ها در گونه‌های سالمونلا به کار برده شده است. در این مطالعه ترکیبی از SOEing PCR method و λ red disruption system برای حذف ژن phoP در سالمونلا تیفی موریوم بومی و استاندارد استفاده شد. سه واکنش استاندارد واکنش زنجیره‌ای پلیمراز و یک واکنش فیوژن واکنش زنجیره‌ای پلیمراز برای ساخت یک DNA خطی شامل بالادست و پایین دست ژن phoP و کاست کانامایسین انجام شد. به عنوان پلاسمید الگو از پلاسمید pKD4 استفاده شد که دارای ژن مقاومت به کانامایسین با نواحی FRT (جایگاه شناسایی FLP) در دو طرف می‌باشد. محصول خطی به دست آمده به سلول‌های صلاحیت‌دار سالمونلا تیفی موریوم الکتروپوریت شد. فقط تعدادی کلنی مربوط به سویه استاندارد ترانسفورمه روی LB آگار کانامایسین‌دار مشاهده شد و هیچ کلنی مربوط به سویه بومی بر روی این محیط پدیدار نشد. عدم موفقیت در ترانسفورمه کردن سویه بومی ممکن است به دلیل عدم سازگاری سیستم λ red disruption در این سویه و یا سیستم‌های restriction-modification ناشناخته باکتری بومی مورد آزمایش باشد. با این حال با استفاده از این محصول خطی می‌توان از گونه‌های مختلف سالمونلا سویه‌های موتان phoP به دست آورد که این به دلیل همولوژی زیاد این ژن در انواع سالمونلا می‌باشد.

یک راس گوساله نر یک روزه، نژاد هلشتاین با یک توده زیر جلدی قابل ملامسه در سمت راست صورت که از ناحیه بناگوشی تا حدقه چشم گسترده شده بود و نیز یک توده بزرگ با قوام نرم بر روی زبان که هیچ نشانی از ادم و یا التهاب نداشت، به کلینیک ارجاع داده شد. از لحاظ بزرگ بینی، سطح مقطع توده زبانی، لوبوله، با ظاهری موکوئیدی و صورتی رنگ و قوام ژلاتینی به نظر می‌رسید. ارزیابی هیستوپاتولوژیکی، لیپوم منتشر زیر جلدی و میکسوم منتشر زیر زبانی را با ویژگی سلولاریته اندک و ماده زمینه فراوان بازوفیلیک موسینی تایید کرد. در این گزارش یافته‌های بالینی و جزئیات هیستوپاتولوژیکی میکسوم مادرزادی منتشر در یک گوساله تازه متولد شده توصیف شده است و رخداد همزمان آن با لیپوم منتشر صورت گزارش می‌شود.

 اندوکاردیت در گوسفند به ندرت گزارش شده است و توصیف آن بیشتر بر اساس یافته‌های موارد بیماری در گاو صورت می‌گیرد. اندوکاردیت عفونی رویشی قلب راست در یک راس قوچ 3 ساله دمبه‌دار تشخیص داده شد. یافته‌های درمانگاهی شامل تاکی کاردی، ادم بارز جلو سینه، اتساع و نبض وریدهای وداج و رنگ پریدگی مخاطات بود. آزمایش خون شناسی لکوسیتوز و نوتروفیلی را نشان داد. در کالبدگشایی ضایعات شدید اندوکاردیت رویشی بر روی دریچه‌های دهلیزی بطنی و ششی به همراه شواهد نارسایی قلب راست یافت شد. در کشت این ضایعات اریزوپلوتریکس روزیوپاتیه جدا شد.