میزان روی، مس، بتا کاروتن و ویتامین A سرمی و همچنین غلظت روی و مس در سم 97 رأس گاو شیری هلشتاین با درجات حرکتی مختلف مورد سنجش قرار گرفت. همزمان، غلظت روی و مس اندازه‌گیری شده در جیره گاوهای سه گروه پابه‌زا، تازه‌زا و پرتولید به ترتیب ppm 77، 94، 75 و ppm 31، 28، 22 به دست آمد. بر اساس درجه بندی حرکتی، علیرغم نرمال بودن میزان سرمی مس در هر سه گروه، با افزایش درجه لنگش سطح سرمی (P=0.0178) و غلظت سمی مس (P=0.0002) در گروه شدیدا لنگ نسبت به دو گروه سالم و متوسط کاهش معنی‌داری را نشان می‌داد. سطح سرمی بتا کاروتن و ویتامین A در هر سه گروه کمتر از حد مطلوب بود. بین درجات حرکتی مختلف و ویتامین A (0145/0=P، 246/0-=r) و مس سم (0150/0=P، 323/0-=r) و همچنین روی و مس سرمی (032/0=P، 281/0-=r) ارتباط منفی معنی‌داری مشاهد شد. نتایج حاکی از آن است که تخریب بافت شاخی سم می‌تواند با کاهش محتوی مس سم ارتباط داشته باشد. یافته‌های ما نشان داد که گروه‌های لنگ، در معرض خطر کمبود تحت بالینی ویتامین A بوده‌اند که می‌تواند از هنگام سلامت حیوان (درجه یک حرکتی) پایه‌ریزی شده باشد. بر اساس نتایج به دست آمده مصرف بیش از حد روی می‌تواند با جذب و استفاده مس در تعارض باشد. همچنین مصرف مکمل ویتامین A در بهبود لنگش دام‌های مورد آزمایش ممکن است موثر باشد. بر اساس این مطالعه غلظت سمی و سرمی و نیز میزان دریافتی عناصر مس، روی و ویتامین A در درجات مختلف لنگش موثر بوده و توجه به اثرات متقابل آن‌ها در گاو شیری ضروری می‌باشد.

گاماآمینوبوتیریک اسید که یکی از نوروترانسمیترهای مهارکننده می‌باشد، توانایی کاهش شدت اثرات استرس را نیز دارا می‌باشد. در بیشتر مناطق چین استرس حرارتی به عنوان تهدیدی جدی در صنعت پرورش اردک شناخته شده است. مطالعه حاضر به منظور بررسی عملکرد و متابولیت‌های پلاسمایی اردک‌هایی که در معرض گرما بوده‌اند، طرح‌ریزی گردید. بدین منظور تعداد 2000 قطعه اردک از سن 19 روزگی به طور کاملاً تصادفی به دو گروه آزمایشی تقسیم شدند که در هر گروه 5 تکرار قرار داشت. تیمارهای آزمایشی شامل جیره پایه و همچنین جیره پایه به همراه 100 میلی‌گرم در کیلوگرم گاماآمینوبوتیریک اسید بودند و تا سن 42 روزگی در اختیار پرندگان قرار گرفتند. دمای محیط نگهداری پرندگان در طول آزمایش (سن 19 تا 42 روزگی) در دامنه 5/3 ± 7/29 درجه سانتیگراد بود. در طول آزمایش عملکرد پرنده‌ها و دمای مقعد آن‌ها در روزهای 19، 32 و 42 ثبت گردید. نمونه‌های پلاسما نیز در سن 42 روزگی جمع‌آوری شد. نتایج به دست آمده نشان داد که جیره‌های حاوی گاماآمینوبوتیریک اسید اثر معنی‌داری بر دمای مقعد اردک‌ها نداشته است، اما مصرف خوراک را کاهش داده است (P<0.05). همچنین تفاوتی در نرخ بقا، وزن بدن و درصد لاشه مشاهده نشد. با این حال گاماآمینوبوتیریک اسید بازدهی مصرف خوراک (P<0.05) و غلظت گلوکز پلاسما (P<0.05) را کاهش داد. با این حال غلظت تری گلیسرید و اسیدهای چرب آزاد پلاسما در پرندگانی که با جیره حاوی گاماآمینو بوتیریک اسید تغذیه شده بودند، افزایش معنی‌داری را نشان داد (P<0.05). از نظر آماری اختلاف معنی‌داری از نظر غلظت گاماآمینوبوتیریک خون، کبد و کلیه در گروه‌های آزمایشی مشاهده نشد. اما در مغز گروهی که گاماآمینوبوتیریک دریافت کرده بودند افزایش معنی‌داری را نشان داد (P<0.05). با توجه به نتایج به دست آمده می‌توان پیشنهاد کرد که در شرایط استرس گرمایی افزودن 100 میلی‌گرم گاماآمینوبوتیریک در کیلوگرم به جیره اردک‌ها، می‌تواند مصرف خوراک را کاهش داده و موجب تحریک بسیج چربی‌ها از بافت‌های چربی شده که ممکن است از این طریق اثرات مضر استرس گرمایی در صنعت پرورش اردک را کاهش دهد.

 در این تحقیق شیوع انواع رفتارهای تهاجمی و بعضی از فاکتورهای خطر بر روی 434 سگ مراجعه کرده به دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز (در طول سال 1389 تا 1390) بررسی گردید. بعد از گرفتن تاریخچه و معاینه هر سگ، پرسشنامه‌ای بر اساس تشخیص نوع تهاجم پذیری تکمیل می‌گردید. 3/25% سگ‌های مورد بررسی حداقل یک شخص یا حیوان را مورد گاز گرفتگی قرار داده بودند. شایع‌ترین موارد تهاجم پذیری به شرح زیر بود: ناشی از غالبیت (6/36%)، ناشی از ترس (9/20%)، ناشی از محافظت (9/20%)، بین گونه‌ای (8/7%)، ناشی از علل پزشکی (9/3%)، انحراف یافته (6/2%)، ناشی از درد (6/2%)، مادرانه (6/2%) و رفتار تهاجمی وحشیانه (شکارگرانه) (9/1%). سن، جنس و محل نگهداری (داخل یا خارج منزل) تاثیر معنی‌داری در بروز رفتارهای تهاجمی ناشی از غالبیت داشتند. سگ‌های نر (P<0.001) با سن بالای 2 سال (P=0.001) و شرایط نگهداری خارج از منزل(P=0.02)  تهاجم پذیری ناشی از غالبیت را بیشتر نشان می‌دادند. بیشتر سگ‌های دارای رفتارهای تهاجمی فرمان‌های اولیه اطاعت‌پذیری را انجام نمی‌دادند و احتیاج به تربیت بیشتر داشتند. افزایش سطح اجتماعی کردن سگ‌ها و اطلاعات صاحبین آن‌ها در ارتباط با تربیت ممکن است در کاهش این مشکلات رفتاری در سگ‌های ایران موثر باشند.

این پژوهش به منظور بررسی اثر اندازه فولیکول (کوچک، 2> میلی‌متر و بزرگ، 2≤ میلی‌متر) بر بلوغ برون‌تنی، لقاح و کشت رویان‌های گوسفند انجام شد. تخمدان‌ها (80=n) از کشتارگاه شهر سریناگر، هند جمع‌آوری و در فلاسک گرمایشی حاوی محلول سالین نرمال دارای 50 میکروگرم سولفات جنتامایسین در هر میلی‌لیتر انتقال داده شد. تخمک‌ها با روش سوراخ کردن جمع‌آوری و تخمک‌های با کیفیت خوب و عالی به دست آمده برای انجام مرحله بلوغ در TCM-199 دارای فاکتور رشد اپیدرمی (EGF) برای 24 ساعت در شرایط 5% CO2 و هوای مرطوب °C5/38 قرار داده شدند. سپس بر روی تخمک‌های بالغ به ترتیب فرایند لقاح و کشت به مدت شش روز انجام شد. نتایج نشان داد که میزان بلوغ تخمک فولیکول‌های بزرگ (20/85%) از فولیکول‌های کوچک (44/52%) بیشتر بود (P=0.002). میزان لقاح برون‌تنی تخمک‌های فولیکول‌های کوچک و بزرگ اختلاف آماری معنی‌داری نداشت (به ترتیب 54/79% و 54/79%). هر چند میزان کلیواژ و مورولا در تخمک فولیکول‌های بزرگ (به ترتیب 69/58% و 13/34%) از فولیکول‌های کوچک (به ترتیب 63/38% و 32/19%) بیشتر بود (P<0.05). نتیجه این که تخمک‌های فولیکول‌های بزرگ برتری‌های تکاملی بیشتری نسبت به فولیکول‌های کوچک دارند و بلوغ تخمک در دوران رشد فولیکولی برای تکامل بعدی رویان گوسفند ضروری است.

به منظور بررسی اثر مجاورت مایع منی با اسپرم انزالی و اپیدیدیمی دو آزمایش انجام شد. آزمایش 1، دو انزالی متوالی ظرف مدت 5 دقیقه جمع‌آوری شد که انزال دوم در لوله محتوی رقیق کننده فیزر جمع‌آوری شد (اسپرم پوشش‌دار شده) و به وسیله سانتریفوژ مایع منی حذف گردید. رسوب به سه بخش تقسیم شد و مقدار صفر، 50 و 100% مایع منی (حجم/حجم) به هر بخش اضافه شد و سپس نمونه‌ها منجمد شدند. نمونه‌ها بعد از یخ گشایی به مدت 6 ساعت در °C37 نگهداری شدند. بعد از 6 ساعت ذخیره سازی، بیشترین تحرک پیشرونده (41/10%) و بیشترین سلامت غشاء پلاسمایی (62/12%) در اسپرم پوشش‌دار شده بدون مایع منی مشاهد شد (P<0.05). بیشترین زنده مانی در زمان صفر (9/24%) و 6 ساعت (17%) ذخیره سازی مربوط به اسپرم‌های پوشش‌دار شده بدون مایع بود (P<0.05). آزمایش 2، اسپرم اپیدیدیمی بعد از استخراج و تجمیع، به سه قسمت تقسیم شد و مقدار صفر، 50 و 100% مایع منی به آن‌ها اضافه شد و سپس نمونه‌ها منجمد شدند. اسپرم‌های اپیدیدیمی بعد از یخ گشایی به مدت 6 ساعت در °C37 نگهداری شدند. بیشترین (3/33%) و کمترین (25%) تحرک پیشرونده در زمان صفر ذخیره سازی به ترتیب در اسپرم‌های اپیدیدیمی بدون مایع منی و 100% مایع منی مشاهد شد (P<0.05). بیشترین (37/19%) و کمترین (38/9%) زنده مانی در زمان 6 ذخیره سازی به ترتیب مربوط به اسپرم اپیدیدیمی بدون مایع منی و 100% مایع منی بود (P<0.05). این پژوهش نشان داد که افزودن مایع منی به اسپرم پوشش‌دار شده و اپیدیدیمی آثار مخرب انجماد را تشدید می‌کند.

تفاوت‌هایی در ساختار و فیزیولوژی تولید مثل بین گاومیش باتلاقی (Bubalus carabanensis) و گاومیش رودخانه‌ای (Bubalus bubalis) وجود دارد. افزایش وزن جنین و بیومتری جنین در گاومیش رودخانه‌ای و سایر حیوانات گزارش شده است ولی در گاومیش باتلاقی خیر. هدف این پژوهش، توضیح تغییرات طبیعی اندازه‌های جنین در طول آبستنی گاومیش رودخانه‌ای بود. داده‌ها بر اساس اندازه‌گیری 267 جنین و 5 گوساله نوزاد گاومیش باتلاقی به دست آمد. نتایج نشان داد که ارتباط خطی معنی‌داری بین تخمین سن جنین‌ها و شاخص‌های اندازه جنین وجود داشت. بین طول تاج و کفل (CRL) و سایر شاخص‌های جنینی و نیز بین وزن جنین‌ها و شاخص‌های آن‌ها ارتباط وجود داشت. در نتیجه، قابلیت و ارزش اندازه‌های جنینی در گاومیش‌های باتلاقی برای استفاده در ارزیابی رشد جنینی را نشان دادیم.

این مطالعه با هدف ارزیابی هیستوشیمیایی دیواره رحم گاومیش رودخانه‌ای انجام گرفت و میزان آنزیم‌های اسید و آلکالین فسفاتاز، لیپاز و کربوهیدرات‌ها در طول مراحل فولیکولر و لوتئال مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه نمونه‌های رحمی از تعداد 40 گاومیش به ظاهر سالم غیر آبستن پس از ذبح در کشتارگاه صنعتی تهیه گردید. تمامی نمونه‌های رحمی بر اساس مشاهدات روی تخمدان از نظر وجود جسم زرد فعال (مرحله لوتئال) و یا فولیکول‌های در حال رشد (مرحله فولیکولر) به دو گروه تقسیم گردیدند. به منظور تهیه مقاطع انجمادی، نمونه‌های تازه رحم به دستگاه کرایواستات منتقل گردیدند. روش‌های رنگ‌آمیزی اسید و آلکالین فسفاتاز، لیپاز و پاس (به روش مقاطع پارافینی) انجام شد. بافت پوششی آندومتر، سلول‌های غددی، آندوتلیوم عروق خونی و ماکروفاژها در مرحله لوتئال با هر دو رنگ‌آمیزی فسفاتازها واکنش مثبت نشان دادند. تعداد ماکروفاژها در مرحله لوتئال افزایش نشان داد. میزان کربوهیدرات‌ها در بافت پوششی سطحی و غددی آندومتر در مرحله فولیکولر به طور معنی‌دار بیشتر بود (P<0.05). واکنش رنگ‌آمیزی PAS نشان داد که سیتوپلاسم سلول‌های غددی به طور مشخص دارای واکنش PAS بیشتر در مقایسه با بافت پوششی سطحی آندومتر و سلول‌های آندوتلیالی بود. در مرحله لوتئال، رحم دارای واکنش لیپاز بیشتری در مقایسه با مرحله فولیکولر بود. نتیجه این که همانند گاو و سایر نژادهای گاومیش، در گاومیش‌های رودخانه‌ای نیز تغییرات فسفاتاز در آندومتر، کربوهیدرات‌ها و آنزیم لیپاز وابسته به تغییرات هورمونی می‌باشد.

هورمون لپتین اساساً از بافت چربی ترشح می‌شود و در تنظیم فعالیت تولید مثل و متابولیسم دخالت می‌کند. حضور لپتین و گیرنده‌های آن در بیضه و اسپرم انسان مشخص شده است. بنابراین لپتین می‌تواند در فیزیولوژی تولید مثل نر دخالت کند. هدف از این تحقیق تعیین حضور mRNA گیرنده لپتین به وسیله RT-PCR در بیضه، اپیدیدیم و اسپرم قوچ است. اسپرم انزالی به وسیله واژن مصنوعی از ده قوچ جمع‌آوری شد. بیضه، کوتیلدون جفتی و غده آدرنال از کشتارگاه تهیه شد. کوتیلدون جفتی و غده آدرنال به عنوان کنترل مثبت مورد استفاده قرار گرفتند. اسپرم اپیدیدیمی از اپیدیدیم استخراج شد. اسپرم‌ها به وسیله روش swim-up خالص شدند. کل RNA از اسپرم انزالی، اسپرم اپیدیدیمی، غده آدرنال و کوتیلدون جفتی استخراج و خالص شد. mRNA مربوط به ایزوفرم بلند (Ob-Rb) و کوتاه (Ob-Ra) گیرنده لپتین در بیضه شناسایی شد. حضور mRNA گیرنده لپتین در اسپرم انزالی و اسپرم اپیدیدیمی به وسیله RT-PCR تایید شد. mRNA متعلق به Ob-R و Ob-Rb در اسپرم اپیدیدیمی و اپیدیدیم مشاهد شد، ولی mRNA متعلق به Ob-Ra وجود نداشت. mRNA متعلق به Ob-Ra در اسپرم انزالی مشاهد شد ولی mRNA متعلق به Ob-Rb وجود نداشت. در نتیجه احتمالاً گیرنده لپتین در اسپرم و گنادهای قوچ وجود دارد.

تنظیم کننده ژنی فرعی (لوکوس agr) نوعی تنظیم کننده مهم در بیان اکثر ژن‌های حدت در باکتری استافیلوکوکوس اورئوس می‌باشد. تاکنون چهار دسته تداخلی در ارتباط با چند شکلی ژنتیکی در لوکوس agr توصیف شده است. در مطالعه حاضر، گروه‌های اختصاصی لوکوس agr در بین 43 جدایه استافیلوکوکوس اورئوس به دست آمده از شیر میش‌های مبتلا به ورم پستان که از سه منطقه در شمال غرب ایران اخذ شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفت. به علاوه، جدایه‌ها از نظر حضور ژن کد کننده TSST-1 (توکسین-1 سندرم شوک توکسیک) با به کارگیری روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز مورد بررسی قرار گرفتند. شناسایی گروه‌های agr، با استفاده از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز چندگانه اختصاصی گروه، اکثریت جدایه‌ها را در گروه I (16/51%) و به میزان کمتر در گروه IV مربوط به agr (19/44%) طبقه‌بندی نمود. هر یک از گروه‌های II و III 23/2% از کل جدایه‌ها را شامل شدند. همچنین این مطالعه نشان داد که 19/44% از جدایه‌ها (19=n) حاوی ژن tst بوده و این که 74/94% (18=n) از آن‌ها به گروه I مربوط به agr تعلق داشتند. بر طبق نتایج، تنها برخی از گروه‌های agr اکثریت جدایه‌های استافیلوکوکوس اورئوس مرتبط با ورم پستان گوسفند را شامل شدند. علاوه بر این، نسبت زیادی از جدایه‌های استافیلوکوکوس اورئوس tst مثبت بودند که نشان می‌دهد این موضوع به لحاظ بهداشت غذایی قابل توجه است. همچنین نتایج نشان دهنده وجود نوعی اختلاف در توزیع ژن tst در بین گروه‌های مختلف agr بود.

هدف از این مطالعه بررسی اثرات ضد التهابی تجویز همزمان GHRP-2 و هورمون رشد (GH) بر بیان ژن‌های TNF-α،   IL-6 و iNOS می‌باشد که مشخص شده در فرایندهای التهابی القا شده به وسیله لیپوپلی ساکارید (LPS) در مغز افزایش می‌یابند. در این مطالعه 35 سر موش نر نژاد NMRI (5 ± 25 گرم) استفاده شد. این موش‌ها به 5 گروه (7n = ) تقسیم شدند. سالین، GHRP-2 (μg/kg 100)، GH (μg/kg 25) و ترکیب GH و GHRP-2 30 دقیقه قبل از تجویز LPS از طریق ورید دم تزریق شد. سپس التهاب به وسیله تزریق داخل صفاقی LPS (mg/kg 5) القا شد. حیوانات گروه کنترل نیز در تزریق اول و دوم فقط سالین استریل دریافت کردند. دو ساعت پس از تزریق LPS یا سالین، تغییرات بیان ژن‌های TNF-α، IL-6 و iNOS در مغز موش‌ها به وسیله روش semi quantitative RT-PCR مطالعه شد. نتایج نشان داد که تجویز GHRP-2 و GH التهاب القا شده با LPS را در مغز تضعیف می‌کند و بیان TNF-α و IL-6 در مغز دو ساعت پس از تزریق LPS کاهش می‌یابد. تجویز همزمان GHRP-2 و GH به طور مشخصی بیان ژن‌های TNF-α و IL-6 را کاهش می‌دهد. تجویز داخل صفاقی LPS اثری بر بیان ژن iNOS در مغز نداشت. این نتایج پیشنهاد می‌کند تجویز همزمان GHRP-2 و GH یک اثر حفاظتی بر التهاب ناشی از LPS از طریق مهار ژن‌های TNF-α و IL-6 در مغز دارد.

آزمایش میکروسکوپی به عنوان یک آزمایش پایه با روش IS900، واکنش زنجیره‌ای پلیمراز نمونه‌های خونی جهت تشخیص مایکوباکتریوم اویوم تحت گونه‌ پاراتوبرکولوزیس در دام‌های اهلی با بیماری یون بالینی مقایسه شد. از 252 حیوان مورد آزمایش 3/39% و 1/13%، به ترتیب در آزمایش میکروسکوپی مدفوع و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز خونی مثبت بودند. توافق متناسب بین روش میکروسکوپی و واکنش زنجیره‌ای پلیمراز خونی قابل توجه بود. از 1262 نمونه مدفوع حیوانات مشکوک به بیماری یون بالینی که در طی سال‌های 2009 تا 2010 توسط میکروسکوپ مورد بررسی قرار گرفته بودند 3/41% مثبت بودند. شیوع MAP (مایکوباکتریوم اویوم تحت گونه پاراتوبرکولوزیس) در گاو با 8/61% بالاترین بود و به دنبال آن بیشترین شیوع در بز (3/41%)، گوسفند (4/33%) و گاومیش (7/15%) دیده شد. روش میکروسکوپی مدفوع، روشی مقرون به صرفه، آسان و قابل تکرار جهت غربالگری جمعیت نشخوارکنندگان اهلی در برابر عفونت MAP است.

در این مطالعه آزمایش لکه‌گذاری نقطه‌ای بر اساس پروتئین نوترکیب نوکلئوکپسید ویروس برونشیت عفونی برای تشخیص سرولوژیک برونشیت عفونی طیور بهینه سازی گردید. در ابتدا 72 نمونه سرمی به وسیله آزمایش الیزا مورد بررسی قرار گرفتند. 46 نمونه سرمی تشکیل دهنده گروه A که در آزمایش الیزا جذب نور (OD) بالای نقطه برش داشتند تماماً در آزمایش لکه‌گذاری نقطه‌ای سیگنال‌های قوی ایجاد کردند. گروه B شامل 7 نمونه سرمی که در آزمایش الیزا مقادیر جذب نور (OD) پایین‌تر از نقطه برش ولی بالاتر از نمونه کنترل منفی داشتند در آزمایش لکه‌گذاری نقطه‌ای سیگنال‌های ضعیف ایجاد کردند. با استفاده از آزمایش لکه‌گذاری وسترن نشان داده شد که سیگنال‌های ایجاد شده در آزمایش لکه‌گذاری نقطه‌ای اختصاصی بودند. بقیه 19 نمونه (گروه C) که از جوجه‌های عاری از عوامل بیماریزای خاص (SPF) جمع‌آوری شده بودند در آزمایش لکه‌گذاری نقطه‌ای هیچگونه سیگنال قابل رویت ایجاد نکردند. نتایج آزمایش‌های فوق نشان می‌دهد که آزمایش لکه‌گذاری نقطه‌ای بهینه شده در این مطالعه یک آزمایش قابل انجام، حساس و اختصاصی است و می‌تواند به عنوان یک جایگزین مناسب برای آزمایش الیزا جهت تشخیص سرولوژیک برونشیت عفونی طیور و پاسخ به واکسن برونشیت عفونی طیور مورد استفاده قرار بگیرد.

ویروس کم خونی جوجه با روش واکنش زنجیره‌ای پلیمراز در نمونه بافت‌های جمع‌آوری شده از گله‌های طیور در گوجارات، هند مشاهده شد. توالی ژن‌های VP1، VP2 و VP3 از ویروس CAV آناند (ویروس کم خونی جوجه گوجارات) بعد از کلون کردن محصولات واکنش زنجیره‌ای پلیمراز در وکتور pDrive به دست آمد. در توالی نوکلئوتیدی این ویروس با توالی دیگر ویروس‌های CAV، به ترتیب 8/98%-95%، 8/99%-8/98% و 100%-8/98% ناحیه مشابه برای ژن‌های VP1، VP2 و VP3 نشان داده شد. بررسی توالی اسیدهای آمینه 7/99%-7/91%، 100%-99% و 100%-3/97% شباهت را برای ژن‌های VP1، VP2 و VP3 نشان داد که نشان دهنده سطح بالایی از حفاظت ژنوم در این ویروس است. علاوه بر این، با قرار دادن نوکلئوتیدها و اسیدهای آمینه در نواحی خاصی از ژنوم ویروس CAV آناند، مشخص گردید که احتمالا این ویروس دارای عوامل بیماری‌زای بیشتر است. جدایه‌های CAV در گروه‌های فیلوژنی هم قرار گرفتند که مستقل از منشاء جغرافیایی ویروس بود.

گربه نر چهار ماهه‌ای از نژاد مو کوتاه اهلی، با علائم ریگورژیتاسیون و دیسترس تنفسی حاد به درمانگاه دامپزشکی ارجاع داده شد. در رادیوگراف‌های اخذ شده از محوطه شکمی و قفسه سینه، توده‌ای هتروژن با دانسیته بافت نرم و گاز بین قلب و بخش   قدامی-پشتی دیافراگم متمایل به سمت چپ مشاهده شد. سایه معده به طور واضح دیده نشد. با توجه به نشانه‌های مشاهده شده در رادیوگرافی، تشخیص اولیه تلسکوپی شدن معده به داخل مری داده شد. در ازوفاگوسکوپی مخاط معده داخل لومن مری مشاهده و تشخیص قطعی عارضه داده شد. به وسیله فشار ملایم لوله ورودی آندوسکوپ، بخش تلسکوپی شده معده اصلاح گردید. ده روز بعد، به علت عود مجدد عارضه، پنومونی استنشاقی و وخامت وضعیت بالینی، بیمار اوتانازی شد. تلسکوپی شدن معده به داخل مری در گربه‌ها نادر است. این گزارش نشان دهنده اهمیت و ضرورت انجام گاستروپکسی علاوه بر اصلاح ناحیه تلسکوپی شده، جهت جلوگیری از عود مجدد و کاهش مرگ و میر در مبتلایان است.