مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط شاخص‌های مختلف نمره وضعیت بدنی (BCS) و تولید شیر با شروع فعالیت لوتئال     (C-LA) در دوره پس از زایش در گاوهای شیری پرتولید انجام شد. هفتاد و یک گاو شیری هلشتاین سالم (بدون ناهنجاری‌های قابل تشخیص تولیدمثلی) با میانگین پیک تولید 4/7 ± 7/56 کیلوگرم در این مطالعه استفاده شدند. اولتراسونوگرافی راست روده‌ای دو بار در هفته و از هفته اول تا هشتم برای معاینه تخمدان‌ها پس از زایش انجام شد. نمونه‌های خون نیز برای اندازه‌گیری غلظت سرمی پروژسترون دو بار در هفته جمع‌آوری شد. همچنین BCS به صورت هفتگی ارزیابی و ثبت شد. گاوهای دارای غلظت سرمی پروژسترون 1≤ نانوگرم/میلی‌لیتر، در حداقل دو نمونه‌گیری پشت سر هم، به عنوان C-LA در نظر گرفته شد. در 51 مورد از 71 گاو (8/71%) C-LA زودتر از 45 روز بعد از زایش مشاهده شد، در حالی که در 20 مورد از 71 گاو (2/28%) C-LA بعد از 45 روز پس از زایش را نشان دادند. گاوهایی که در سومین هفته پس از زایش 1≤ واحد BCS از دست دادند نسبت به گاوهایی که از دست دادن BCS آن‌ها در همین بازه زمانی کمتر بود، به طور معنی‌داری C-LA دیرتری نشان دادند (P<0.05). در میان نمایه‌های مختلف که در مطالعه حاضر برای تولید شیر و BCS تعریف شد، بیشتر بودن پیک تولید شیر و کمتر بودن A-BCS )سطح تغییرات زیر منحنی وضعیت بدنی) عوامل اصلی مرتبط با تاخیر در زمان شروع فعالیت لوتئال در گاوهای شیری پرتولید بودند.

هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات هیستامین برون‌زاد و گیرنده‌های مرکزی هیستامین H1 و H2 بر برخی ویژگی‌های الکتروکاردیوگرافیک قلب مانند ضربان و محور الکتریکی متوسط قلب در جوجه‌های گوشتی است. به همین منظور جوجه‌های گوشتی از نژاد راس (750 تا 800 گرم) به طریق تزریق داخل بطنی-مغزی هیستامین دریافت داشتند. علاوه بر آن برای تعیین گیرنده‌های درگیر در تغییرات الکتروکاردیوگرافی ناشی از هیستامین، مهار کننده‌های گیرنده H1 و H2 به جوجه‌هایی که هیستامین دریافت داشته بودند تزریق گردید. اشتقاق‌های الکتروکردیوگرافی به صورت 1 میلی‌ولت = 20 میلی‌متر و سرعت 50 میلی‌متر در ثانیه استاندارد سازی شده و اشتقاق‌های І، ІІ، ІІІ، aVR، aVL و aVF ثبت شدند. تزریق هیستامین (200 و 300 میکروگرم به ازای هر جوجه) مدت زمان موج T و کمپلکس QRS را در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی‌دار کاهش داده در حالی که تعداد ضربان قلب را افزایش داد. کلرفنیرآمین (100 میکروگرم به ازای هر جوجه)، آنتاگونیست گیرنده H1، مدت زمان موج T و کمپلکس QRS را افزایش داده و تعداد ضربان قلب را به طور معنی‌دارکاهش داد. سایمتیدین، آنتاگونیست گیرنده H2، بر ویژگی‌های الکتروکردیوگرافیک تاثیری نداشت. پیش تزریق کلرفنیرآمین (100 میکروگرم به ازای هر جوجه) اثرات هیستامین (200 میکروگرم به ازای هر جوجه) بر مدت زمان موج T، کمپلکس QRS و تعداد ضربان قلب را کاهش داد. محور الکتریکی متوسط قلب که با استفاده از اشتقاق‌های ІІ و ІІІ محاسبه گردید در تمام جوجه‌ها از -93° تا -99° بوده و تفاوت معنی‌داری میان گروه‌ها را نشان نداد. به طور خلاصه می‌توان نتیجه‌گیری کرد که هیستامین برون‌زاد به صورت تزریق داخل بطنی-مغزی از طریق گیرنده‌های H1 موجب افزایش ضربان قلب از نوع سینوسی در جوجه‌های گوشتی می‌شود.

دیابت حاملگی زمانی در مادران آبستن رخ می‌دهد که پانکراس به مقدار کافی انسولین ترشح نمی‌کند، بنابراین گلوکوز در خون مادر و در نتیجه خون جنین افزایش می‌یابد و سبب عوارض بسیاری می‌شود. تحقیق حاضر جهت بررسی اثرات دیابت مادری روی مخ جنین‌های مادران دیابتی می‌باشد. در این مطالعه شانزده موش صحرایی ماده بالغ تهیه و به دو گروه مساوی تقسیم شدند. در یکی از گروه‌ها با تزریق آلوکسان دیابت ایجاد گردید. هر دو گروه توسط جفت‌گیری طبیعی باردار شدند و در روزهای 17، 18، 19 و 20 بارداری از مخ جنین‌ها نمونه‌گیری به عمل آمد. در زمان نمونه‌گیری وزن جنین‌ها و تعداد جنین‌ها نیز اندازه‌گیری شد. پس از به کارگیری روش‌های بافت‌شناسی، پارامترهای مختلفی بررسی شد. نتایج نشان داد که در نسبت ماده خاکستری به ماده سفید و تعداد سلول‌های ماده خاکستری و سفید کاهش معنی‌داری بین گروه‌های دیابتی و کنترل در تمام روزها وجود دارد و کاهش معنی‌داری در ضخامت ماده خاکستری در روز 20 بارداری در مخ جنین‌های مادران دیابتی نسبت به گروه کنترل وجود دارد. وزن جنین‌های مادران دیابتی در مقایسه با گروه کنترل در تمام سنین بیشتر بود (P<0.05). تعداد جنین‌های مادران دیابتی در مقایسه با گروه کنترل در تمام سنین کمتر بود (P<0.05). هیپرگلیسمی مادری اثرات زیانباری بر مخ در دوران جنینی دارد که می‌تواند بر تعداد سلول‌ها، نسبت ماده خاکستری به سفید و ضخامت ماده خاکستری و سفید اثر گذارد.

پرولاکتین عمدتا توسط غده هیپوفیز پیشین ترشح شده و قادر به تحریک غدد شیری جهت رشد و تولید شیر در پستانداران و تولید شیر چینه دان در کبوتر می‌باشد. اگر چه پرولاکتین‌ها از یک ژن اولیه منشعب شده‌اند، ولی اختصاصات گونه‌ای آن‌ها متفاوت بوده و ممکن است کارایی آن‌ها نیز متفاوت باشد. برای بررسی نقش خصوصیات مختلف پروتئینی هورمون پرولاکتین در گونه‌های مختلف، الگوریتم‌های مختلف بیوانفورماتیکی بر روی توالی کلیه پرولاکتین‌های شناسایی شده اجرا گردید. نتایج نشان داد که استفاده از این روش می‌تواند برای تعیین خصوصیات خاص پرولاکتین در هر گونه مورد استفاده قرار گیرد. برای اولین بار نشان داده شد که خصوصیات خاص گونه‌ای در هورمون پرولاکتین قابل ردیابی بوده و تعداد و فراوانی دی پپتیدها مهمترین فاکتور در این زمینه بوده‌اند. همچنین نشان داده شد که استفاده از مدل انتخاب و یا وزن دهی خصوصیات می‌تواند مهمترین عوامل را شناسایی کرده و فشار بر سیستم‌های پردازشی را کاهش دهد. این یافته‌ها افق جدیدی در بررسی خصوصیات هورمون‌های پرولاکتین در گونه‌های مختلف را نمایان ساخته و راه تولید هورمون‌های پرولاکتین موثرتر در آزمایشگاه با استفاده از ابزارهای بیوتکنولوژی را هموار می‌کند.

هدف از این مطالعه، مقایسه اثر دو واکسن کشته روغنی رایج آنفلوانزای کمتر بیماری‌زای طیور (تحت تیپ H9N2) شامل یک واکسن خارجی با جدایه اروپایی و یک واکسن ساخت داخل بر تکثیر و دفع این ویروس در ماکیان گوشتی بود. یک صد و پنجاه قطعه جوجه گوشتی تجاری یک روزه به طور تصادفی در 6 گروه دسته‌بندی شدند. به جز پرندگان گروه 4 که به عنوان شاهد در نظر گرفته شد بقیه پرندگان گروه‌بندی شده با سویه A/Chicken/Iran/SH-110/99(H9N2) ویروس آنفلوانزا چالش شدند. پرندگان گروه‌های 1 و 5 با واکسن ساخت داخل و پرندگان گروه‌های 2 و 6 با واکسن خارجی مایه کوبی شدند. علاوه بر آن پرندگان گروه‌های 5 و 6 با واکسن زنده ویروس برونشیت عفونی (سویه H120) هم مایه کوبی شدند. نمونه‌های نای، ریه، کلیه و مدفوع پرندگان در روزهای 3، 7، 11 و 15 پس از چالش برای تشخیص مولکولی و تعیین کمیت ویروس آنفلوانزا با استفاده از روش             TaqMan real time PCR جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که به طور کلی فراوانی تشخیص مولکولی و تیتر ویروس در پرندگان چالش شده‌ی مایه کوبی نشده (گروه 3) در تمام روزهای نمونه‌برداری شده‌ی پس از چالش بالاتر بود. ویروس آنفلوانزا در جوجه‌های گروه 1 تشخیص داده نشد. از برخی از نمونه‌های نای و ریه‌ی جوجه‌های گروه 2، 5 و 6 ویروس آنفلوانزا تشخیص داده شد. با این وجود تکثیر ویروس آنفلوانزا در نای و ریه‌ی جوجه‌های گروه‌هایی که واکسن ساخت داخل و خارج دریافت کرده بودند دارای اختلاف آماری معنی‌داری نبود. بیشترین تشخیص ویروس در نمونه‌ی کلیه در مقایسه با نمونه‌های دیگر بود. تیتر ویروس در نمونه‌ی کلیه‌ی پرندگان چالش شده‌ی مایه کوبی نشده (گروه 3) در روزهای 3، 7، 11 و 15 بیشتر از همان نمونه‌ها در پرندگان چالش شده‌ی مایه کوبی شده (گروه 1 و 2) بود. بیشترین تیتر ویروس آنفلوانزا در نمونه‌ی مدفوع پرندگان چالش شده‌ی مایه کوبی نشده و نیز در جوجه‌های مایه کوبی شده با واکسن خارجی و تلقیح شده‌ی توام با واکسن برونشیت عفونی (گروه 6) در روز 7 چالش بود. اختلاف آماری معنی‌داری در دفع ویروس آنفلوانزا بین گروه‌های (1 و 3)، (2 و 3) و (5 و 6) وجود داشت .(P=0.008) واکسن زنده‌ی برونشت عفونی توانست تکثیر و دفع ویروس آنفلوانزا را در پرندگان با عفونت همزمان با این دو ویروس افزایش دهد (گروه 5 و 6). اگر چه هر دو نوع واکسن آنفلوانزای کمتر بیماری‌زای طیور (تحت تیپ H9N2) در کاهش تکثیر و دفع این ویروس موثر بود ولی برای رسیدن به کنترل موثر این بیماری بایستی مایه کوبی با سایر اقدامات پیشگیرانه از جمله رعایت روش‌های امنیت زیستی همراه شود.

به منظور بررسی اثر کربوهیدرات‌های غیرالیافی بر کنتیک ناپدید شدن ماده خشک و الیاف نامحلول در شوینده خنثی برخی از مواد خوراکی مورد استفاده در تغذیه نشخوارکنندگان، آزمایشی در شرایط برون‌تنی انجام شد. مواد خوراکی مورد استفاده شامل علف خشک یونجه، سبوس گندم و تفاله چغندر قند بودند. نمونه‌های خوراکی به صورت مکمل نشده یا مکمل شده با کربوهیدرات‌های غیرالیافی (70 میلی‌گرم ساکارز، نشاسته یا مخلوط مساوی از هر دو به ازای گرم ماده خشک ماده خوراکی) مورد استفاده قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی در محیط کشت حاوی 40% مایع شکمبه در زمان‌های 4، 8، 16، 24، 48 و 96 ساعت در دمای 39 درجه سانتی‌گراد کشت داده شدند. پس از سپری شدن هر زمان کشت محتویات ظروف کشت صاف شدند، و ماده خشک و الیاف نامحلول در شوینده خنثی محتویات باقی‌مانده بر روی صافی اندازه‌گیری شدند. مایع فیلتر شده نیز برای تعیین غلظت نیتروژن آمونیاکی مورد استفاده قرار گرفت. ثابت نرخ ناپدید شدن با استفاده از یک مدل غیر خطی نوع اول اندازه‌گیری شد. نتایج این آزمایش نشان داد که نوع کربوهیدرات غیرالیافی، ناپدید شدن ماده خشک علف خشک یونجه را تحت تاثیر قرار داد (P<0.01). نوع ماده خوراکی، نوع کربوهیدرات غیرالیافی و زمان کشت بر ناپدید شدن الیاف نامحلول در شوینده خنثی و غلظت نیتروژن آمونیاکی تاثیر معنی‌داری داشتند. ناپدید شدن الیاف نامحلول در شوینده خنثی تفاله چغندر قند و سبوس گندم با افزودن نشاسته و مخلوط مساوی ساکارز + نشاسته به طور معنی‌داری کاهش یافت (P<0.01). بخش فاقد پتانسیل هضم ماده خشک در علف خشک یونجه به طور معنی‌داری با افزودن انواع مختلف کربوهیدرات‌‌های غیرالیافی افزایش یافت (P<0.05). همچنین ثابت نرخ ناپدید شدن ماده خشک تفاله چغندر قند با افزودن کربوهیدرات‌های غیرالیافی به طور معنی‌داری تحت تأثیر قرار گرفت (P<0.05). ثابت نرخ ناپدید شدن الیاف نامحلول در شوینده خنثی علف خشک یونجه و سبوس گندم در پاسخ به افزودن کربوهیدرات‌های غیرالیافی افزایش یافت.

هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات درمان تخمک قبل و بعد از شیشه‌ای کردن با تاکسول بر بلوغ تخمک نابالغ گاو بوده است. تخمدان‌های گاو از کشتارگاه محلی تهیه و در محفظه ترموستات (30 تا 37 درجه سانتی‌گراد) حاوی سالین فیریولوژیک و آنتی‌بیوتیک به آزمایشگاه منتقل شدند. کمپلکس‌های تخمک و سلول‌های کومولوس (از فولیکول‌های 2 تا 8 میلی‌متر بزل شده) درجه A انتخاب و بین 6 گروه آزمایشی تقسیم گردیدند. گروه اول (تعداد=100) تخمک‌ها در برنامه بلوغ آزمایشگاهی معمول قرار گرفتند. گروه دوم (تعداد=51) تخمک‌هایی که در معرض محلول‌های شیشه‌ای کردن قرار گرفته و سپس در برنامه بلوغ قرار گرفتند. گروه سوم (تعداد=51) تخمک‌هایی که در محیط حاوی 1 میکرومول تاکسول به مدت 20 دقیقه قرار گرفته و سپس در برنامه بلوغ قرار گرفتند. گروه چهارم (تعداد=50) تخمک‌ها بدون در معرض قرار گرفتن به تاکسول شیشه‌ای شده و سپس گرم شدند و در برنامه بلوغ قرار گرفتند. گروه پنجم (تعداد=57) تخمک‌ها 20 دقیقه در معرض تاکسول قرار گرفته، شیشه‌ای شده و گرم شدند و در برنامه بلوغ قرار گرفتند. گروه ششم (تعداد=58) تخمک‌ها ابتدا شیشه‌ای شده و گرم شدند و به مدت 20 دقیقه در معرض تاکسول قرار گرفته و در نهایت در محیط بلوغ قرار گرفتند. محیط بلوغ تخمک‌ها با دمای 39 درجه سانتی‌گراد، 5 درصد اکسیژن و 95 درصد رطوبت به مدت 24 ساعت بود. در معرض تاکسول قرار دادن تخمک تاثیر نامطلوبی بر روی بلوغ تخمک در مقایسه با گروه کنترل نداشته است (P>0.05). اما استفاده از تاکسول اثر بهبود دهنده‌ای بر بلوغ تخمک نابالغ گاو در برنامه شیشه‌ای شدن نداشته است (P>0.05). در مجموع درمان قبل و بعد از شیشه‌ای کردن تخمک با تاکسول تاثیر کمک کننده‌ای بر برنامه شیشه‌ای کردن تخمک نابالغ گاو نداشته است.

ورم پستان به عنوان پر هزینه‌ترین بیماری گاو شیری شناخته شده است. در این مطالعه تعداد 46 گاوداری شیری دارای پروانه بهره‌برداری در ناحیه مرکزی استان فارس به منظور بررسی فصلی شیوع ورم پستان و عوامل مسبب آن انتخاب گردید. در این مطالعه توصیفی مقطعی میزان شیوع ورم پستان بالینی بر اساس علائم کلینیکی و ورم پستان تحت بالینی بر اساس آزمایش ورم پستان کالیفرنیایی (CMT) تعیین شد. 6180 کارتیه مربوط به 1545راس گاو مورد آزمایش‌های بالینی یا CMT قرار گرفتند. نمونه‌های شیر جهت کشت باکتری‌شناسی از کارتیه‌های مبتلا به ورم پستان بالینی و تحت بالینی جمع‌آوری و به آزمایشگاه ارسال شد. از این تعداد 4714 کارتیه (28/76%) سالم، 1335 کارتیه (6/21%) مبتلا به ورم پستان تحت بالینی، 44 کارتیه (7/0%) مبتلا به ورم پستان بالینی و 87 کارتیه (41/1%) کور بودند. میزان شیوع ورم پستان بالینی و تحت بالینی در گاوهای شیری استان به ترتیب 2/2% و 5/42% بود، اما در آزمون آماری اختلاف معنی‌داری در میزان شیوع بیماری بین کارتیه‌ها، فصول و شهرهای مختلف مشاهده نشد. استافیلوکوکوس‌های کوآگولاز مثبت، استرپتوکوکوس‌ها، اشرشیا کلی و استافیلوکوکوس‌های کوآگولاز منفی به ترتیب بیشترین درصد باکتری‌های جدا شده را تشکیل دادند. عدم رعایت بهداشت شیردوشی و درمان گاوهای خشک و اطلاعات کم دامداران در زمینه اهمیت، روش شناسایی و کنترل ورم پستان به ویژه نوع تحت بالینی آن می‌تواند از علل اصلی شیوع بالای ورم پستان در گاوداری‌های شیری استان فارس باشد.

هرپس ویروس تیپ 1 گربه (FeHV-1) و کلیسی ویروس گربه (FCV) از عوامل مرتبط با بیماری مجرای تنفسی فوقانی در گربه می‌باشند که در سراسر جهان در میان گربه‌ها بسیار شیوع دارند. با هدف بررسی اهمیت FeHV-1، از خرداد ماه سال 1386 تا خرداد سال 1387، جمعیتی از گربه‌های اهلی در یک بیمارستان دامپزشکی در شهر اهواز، در جنوب غربی ایران مورد نمونه‌گیری قرار گرفتند. بدین منظور از 65 قلاده گربه اهلی شامل 52 گربه ولگرد و 13 گربه خانگی سوآپ‌های دهانی-حلقی، بینی و چشمی تهیه و از نظر وجود DNA هرپس ویروس تیپ 1 گربه با روش PCR مورد آزمایش قرار گرفتند. در این مطالعه میزان کلی شیوع   FeHV-1 38/35% برآورد گردید. ارتباط میان میزان شیوع عفونت با FeHV-1 و وجود علائم بالینی تنفسی از نظر آماری معنی‌دار بود. شیوع بالای عفونت با FeHV-1 تاکیدی بر لزوم بکارگیری اقدامات بهداشتی و پیشگیرانه برای گربه‌ها در منطقه مورد مطالعه می‌باشد.

تاثیر دو گیاه دارویی ایرانی شامل آویشن شیرازی و گل شمعدانی بر مهار رشد تعدادی از قارچ‌های توکسین‌زا مثل آسپرژیلوس فلاوس، آسپرژیلوس پارازیتیکوس، آسپرژیلوس اکراسئوس و فوزاریوم ورتیسیلیوییدس ارزیابی شد. در این مطالعه، روغن‌های اسانسی استاندارد آویشن شیرازی و گل شمعدانی در دی‌متیل سولفوکساید 01/0 درصد رقیق شدند. رقت‌های مختلفی از روغن‌های اسانسی آویشن شیرازی (500، 1000، 2000 و 4000 پی‌پی‌ام) و گل شمعدانی (1000، 2000، 4000 و 8000 پی‌پی‌ام) همراه با 1/0 میلی‌لیتر از هر سوسپانسیون قارچی بر روی محیط سابورو گلوکز آگار تلقیح شدند و در 25 درجه‌ سانتی‌گراد به ‌مدت 7 روز گرمخانه‌گذاری شدند. روغن‌های اسانسی آویشن شیرازی (پی‌پی‌ام 2000≥) و گل شمعدانی (پی‌پی‌ام 8000≥) تمام قارچ‌های آزمایش شده را به طور کامل مهار کردند. گونه‌های آسپرژیلوس حساس‌تر از فوزاریوم ورتیسیلیوییدس به 2 روغن اسانسی بودند. روغن‌های اسانسی اثرات مهارکنندگی قابل توجهی در برابر این قارچ‌های مهم توکسین‌زا نشان دادند و غلظت‌های مختلف آن‌ها درجات متفاوتی از مهار رشد را ثابت نمودند. این مطالعه اثرات مهارکنندگی روغن‌های اسانسی آویشن شیرازی و گل شمعدانی برابر تعدادی قارچ‌های توکسین‌زا شامل آسپرژیلوس فلاوس، آسپرژیلوس پارازیتیکوس، آسپرژیلوس اکراسئوس و فوزاریوم ورتیسیلیوییدس را نشان داد.  

این مطالعه با هدف بررسی حضور سویه‌های توکسین‌زای روده‌ای و توده‌ای-روده‌ای باکتری E. coli در لاشه طیور، توسط روش PCR صورت گرفت. در این مطالعه از 110 لاشه طیور پس از مرحله خنک کردن در کشتارگاه طیور شهرکرد به طور تصادفی نمونه‌گیری و آزمون‌های میکروب شناسی برای جدا سازی باکتری E. coli بر روی نمونه‌ها انجام شد. همچنین سویه‌های جدا شده از نظر وجود ژن‌های LT، STa، STb و EAST1 به روش PCR با استفاده از پرایمرهای اختصاصی مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج نشان داد که از 110 نمونه در 63 مورد باکتری E. coli جدا گردید (27/57%). از بین این جدایه‌ها در مجموع 6 (52/9%) جدایه حاوی ژن LT، 1 (58/1%) جدایه دارای ژن STb، 21 (3/33%) جدایه واجد ژن EAST1 و 8 (69/12%) جدایه واجد هر دو ژن EAST1 و LT بودند، اما هیچ یک از سویه‌ها واجد ژن STa نبودند. این مطالعه نشان دادکه گوشت مرغ آلوده به سویه‌های سم‌زای باکتری اشریشیا کلی بوده و می‌تواند به عنوان یک ماده غذایی مخاطره‌آمیز برای مصرف‌کنندگان باشد.

به منظور مطالعه نقش کلیه ماهی در تنظیم اسمزی تعداد 200 عدد ماهی زروک نابالغ (Scatophagus argus) به مدت 15 روز تحت تاثیر 4 شوری مختلف قرار گرفته و در طول این مدت تغییرات ریخت سنجی کمی بافت کلیه در فاصله‌های زمانی 1، 2، 10 و 15 روز پس از انتقال مورد بررسی قرار گرفت. نتایج کلی حاکی از کاهش معنی‌دار تعداد لوله‌های جمع‌کننده و گلومرل‌ها در ماهیان تحت تاثیر قرار گرفته با شوری‌های بالا (g/1 30، 20، 10) در مقایسه با انواع متراکم وسیع و عضلانی موجود در انواع ماندگار در آب شیرین و تحت تاثیر قرارگرفته با شوری g/l 5 بود. به طور کلی شاید به توان تغییرات حادث شده در مطالعه حاضر را به نقش متفاوت کلیه ماهیان استخوانی در آب شور و شیرین نسبت داد.

یک جنین گوساله ماده سقط شده از نژاد هلشتاین به قطب علمی مطالعات سقط جنین و مرگ و میر نوزاد نشخوارکنندگان در دانشگاه فردوسی مشهد ارجاع داده شد. در بررسی کالبدگشایی، خیز زیر جلدی شدید و حضور مایع آسیت قرمز رنگ، با کبدی سفت و کم ‌رنگ دارای کانون‌های متعدد کمی بر آمده گرد تا بیضی شکل روی سطح کپسولی مشاهده گردید. بررسی بافت‌شناسی، فیبروز گسترده، اتصال نواحی پری پورتال به ناحیه مرکز لوبولی و تزاید مجاری صفراوی به صورت یک شبکه منشعب در زمینه‌ای از بافت همبند را آشکار ساخت. ضایعه به عنوان فیبروز کبدی مادرزادی تشخیص داده شد.  

بر اساس تحقیق حاضر که در مورد انگل‌های متازوآ در ماهی Capoeta damascina و در طی سال‌های 2005 تا 2008 انجام پذیرفته است به طور کل 47 گونه انگل متازوآ از این ماهی در ایران به دست آمده و تا حد جنس شناسایی شدند. علاوه بر این 6 گونه از عراق و 1 گونه نیز از فلسطین اشغالی گزارش شده است. در این بین 16 گونه به منوژنه آ متعلق بوده است. 63/29 درصد از کل شامل 9 گونه داکتیلوژیروس، 4 گونه ژیروداکتیلوس، 2 گونه دوجلیوس و 1 گونه پارادیپلوزون، 4/7% متعلق به سستودا شامل کاریوفیلوس، لیگولا و کلئوبوتریوم هر کدام 1 گونه، 55/5% متعلق به سخت پوستان شامل لرنه آ، آرگولوس و ارگاسیلیس هر کدام 1 گونه، 11/11% شامل آلوسرادیوم، دیپلوستوموم، کلینوستوموم و تیلودلفیس هر کدام یک گونه، 55/5% شامل 3 گونه از آکانتوسپالا، 14/81% متعلق به نماتودا شامل 8 گونه، 51/8% متعلق به میکسوزوآ شامل 9 گونه میکسوبولوس و 1 گونه میکسیدیوم و در آخر بیوالوا و Unio 1 گونه می‌باشند. واضح است که C. damascina پتانسیل میزبانی انگل‌های متازوآی مختلفی را دارا می‌باشد که انگل‌های منوژنه آ نسبت به دیگران غالب می‌باشند.