امروزه با توجه به اثرات مفید پری‌بیوتیک‌ها، تمایل به افزودن این ترکیبات به محصولات غذایی افزایش یافته است. در این مطالعه، اثر اضافه نمودن اینولین (1 و 2 درصد) بر روی خصوصیات میکروبی و فیزیکوشیمیایی ماست کم چرب پروبیوتیک و سین بیوتیک تولید شده با لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس مورد مطالعه قرار گرفت. در مجموع 6 نوع ماست تولید شد. ابتدا شیر استاندارد شده و پاستوریزه کم چربی به 6 بخش تقسیم شد. سپس چهار بخش با 1 و 2 درصد اینولین غنی شد و دو قسمت نیز بدون اضافه نمودن اینولین در آزمایش استفاده گردید. سپس همه نمونه‌ها در 85 درجه سانتی‌گراد حرارت داده شدند و در 42 درجه سانتی‌گراد تا رسیدن به pH 6/4 تخمیر شدند. اسیدیته قابل تیتراسیون و pH نمونه‌ها، طی گرمخانه‌گذاری و زمان نگهداری به مدت 14 روز اندازه‌گیری شد. همچنین میزان سینرسیس، رنگ، ویژگی‌های حسی و شمارش باکتری‌های نمونه‌ها در طول مدت نگهداری مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که اضافه نمودن اینولین بر اسیدیته قابل تیتراسیون و pH نمونه‌های ماست، بعد از 4 ساعت از تخمیر در 40 درجه سانتی‌گراد اثر معنی‌داری نداشت. تفاوتی در بین تیمارها از نظر pH، اسیدیته قابل تیتراسیون، سینرسیس، رنگ و ویژگی‌های حسی در روزهای 1، 7 و 14 نگهداری مشاهده نگردید. همچنین شمارش لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس و لاکتوباسیلوس دلبروگی زیر گونه بولگاریکوس در طول مدت زمان نگهداری کاهش یافت اما اضافه نمودن اینولین به شیر، زنده مانی این باکتری‌ها را طی مدت زمان نگهداری ماست سین بیوتیک افزایش داد. در نتیجه اینولین می‌تواند در تولید ماست سین بیوتیک کم چرب استفاده شود و در عین حال که بر ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی ماست اثر نمی‌گذارد، خواص مفید ماست را افزایش می‌دهد.

در این تحقیق ژژنوم 50 رأس گاومیش بالغ (با سن 2 تا 4 سال) و سالم رودخانه‌ای ایرانی از کشتارگاه جهت مطالعه مورفولوژی، هیستومورفولوژی و هیستومورفومتری جمع‌آوری شد. نتایج تجزیه و تحلیل آماری این مطالعه نشان داد تفاوت‌های قابل ملاحظه‌ای (P<0.001) در طول، قطر خارجی، قطر داخلی، محیط خارجی، محیط داخلی و همچنین ضخامت دیواره ژژنوم در بین همه حیوانات تحت مطالعه وجود دارد. مطالعه ماکروسکوپی همچنین ثابت کرد که در این گاومیش‌ها پلاک‌های ژژنومی (jejpp) در مخاط این قسمت از روده کوچک به طور ماکروسکوپی قابل مشاهده نمی‌باشند. هیستومورفولوژی ناحیه زیر مخاط وجود تجمعات لنفاوی گلابی شکل، یعنی jejpp را به طور پراکنده در تمامی طول ژژنوم در سمت روده‌بندی و مقابل روده‌بندی نشان داد. توزیع jejpp در قسمت میانی و انتهایی نسبت به قسمت قدامی به طور قابل ملاحظه‌ای بیشتر بود. میانگین ضخامت بخش غددی مخاط در بین نواحی قدامی، میانی و انتهایی به طور قابل ملاحظه‌ای (P<0.001) تفاوت نشان داد. هیچگونه تفاوتی (P>0.05) در میانگین طول، و همچنین میانگین ضخامت کرک‌های مخاطی ژژنوم در بین سه ناحیه مشاهده نشد. در تمامی گاومیش‌ها، توزیع ماست سل‌ها تفاوت قابل ملاحظه‌ای (P<0.001) در بین نواحی سطحی و عمقی مخاط ژژنوم نشان داد. همچنین این وضعیت در مورد سلول‌های جامی شکل نیز برقرار بود و توزیع این سلول‌ها در قسمت سطحی مخاط بیشتر از قسمت عمقی آن بود.  

کزاز بیماری ناشی از توکسین کزاز، مهارگر قوی آزادسازی نوروترانسمیتر مهاری در سیستم عصبی مرکزی است که باعث فلجی انقباضی می‌گردد. قطعه C (Fc) این توکسین (با وزن مولکولی 52 کیلو دالتون) مسؤول اتصال توکسین به غشاء سلول‌های عصبی است. از اینرو و با توجه به غیر سمی بودن و خاصیت ایمنی‌زایی بالا، این قطعه می‌تواند هدف خوبی برای طراحی و ساخت واکسن جدید علیه این بیماری باشد. در حال حاضر با توجه به شیوع بیماری در نوزادان و حیوانات و مشکلات و اثرات جانبی واکسن توکسوئیدی موجود، نیاز به طراحی واکسن موثرتر و کاراتری به منظور پیشگیری از بیماری احساس می‌گردد. در این مطالعه قطعه‌ای از DNA مربوط به Fc کلستریدیوم تتانی با استفاده از PCR تکثیر شد و سپس این قطعه در وکتور بیانی pMALc2x تحت کنترل پروموتور lac کلون شد. بیان آن در باکتری اشریشیا کلی با استفاده از وسترن بلات تایید شد. در این مطالعه وکتور مورد استفاده پروموتور قوی داشت که امکان بیان بالای Fc را فراهم می‌آورد. نتایج این تحقیق نشان داد پلاسمید نوترکیب ایجاد شده ممکن است جهت تولید و توسعه واکسن‌های نوترکیب مناسب باشد و همچنین کاربردهای بسیار دیگری همچون استفاده در کیت‌های تشخیصی، تولید آنتی‌سرم برای سرم درمانی و جهت برای تحویل دارو به سیستم عصبی نیز دارد.

هدف از مطالعه حاضر مقایسه کارایی دو رژیم درمانی داخل پستانی استاندارد و تمدید شده با استفاده از ترکیب نفسیلین-پنی‌سیلین-دی‌هیدرواسترپتومایسین (ن پ د) در درمان ورم پستان تحت بالینی پایدار در گاوهای شیرده بوده است. شصت و پنج گاو شیری با 126 کارتیه پستانی عفونی در این مطالعه وارد شدند. گاوهای عفونی به صورت تصادفی در یکی از 3 گروه توزیع شدند: (1) گروه درمانی استاندارد: 3 تجویز داخل پستانی ن پ د با فواصل 24 ساعته (20 گاو/43 کارتیه)، (2) گروه درمانی تمدید شده: 6 تجویز داخل پستانی ن پ د با فواصل 24 ساعته (23 گاو/43 کارتیه) و (3) گروه کنترل منفی درمان نشده (22 گاو/40 کارتیه). نرخ بهبودی باکتریولوژیک (ن ب ب) ورم پستان تحت بالینی در 3 گروه استاندارد، تمدید شده و کنترل به ترتیب، 04/86%، 100% و 20% به دست آمد که اختلاف معنی‌داری را در 2 گروه درمانی در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (P<0.0001). اختلاف معنی‌دار از نظر ن ب ب بین 2 گروه درمانی استاندارد و تمدید شده نیز مشاهده شد (P<0.029). پس از درمان در تعداد سلول‌های سوماتیک (ت س س) بین 2 گروه تمدید شده و کنترل اختلاف معنی‌داری مشاهده گردید (P<0.0021). متعاقب درمان، درصد چربی در گروه استاندارد (P=0.029) و تمدید شده (P<0.0001) و درصد پروتئین تنها در گروه تمدید شده (P=0.0016) افزایش یافت. از نظر سطح تولید شیر اختلاف معنی‌داری بین گروه‌ها یافت نشد (P>0.05). نتایج این مطالعه نشان داد که ن پ د در بر طرف نمودن ورم پستان تحت بالینی در گاوهای شیرده موثر است و رژیم درمانی تمدید شده، ن ب ب را افزایش و ت س س را کاهش می‌دهد.

هدف از مطالعه حاضر تعیین ساختار آناتومیک استخوانچه‌های گوش میانی هامستر بود. جهت این تحقیق از20 عدد استخوان گیجگاهی هامستر بالغ به وزن 275 تا 300 گرم استفاده شد. بعد از تشریح حیوانات و بررسی آناتومیک قسمت‌های مختلف استخوان گیجگاهی، استخوانچه‌های گوش میانی خارج گردید و ابعاد و جزئیات آن‌ها با استفاده از میکرومتر چشمی اندازه‌گیری شد. در انتها اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار سیگما استات مورد آنالیز قرار گرفت. در هامستر تعداد استخوانچه‌های گوش میانی سه عدد و شامل استخوانچه‌های چکشی، سندانی و رکابی بود. استخوان عدسی شکل به پایک بزرگ استخوان سندانی متصل بود. اندازه‌گیری پارامترها نشان داد که طول کل استخوانچه چکشی 87/2 میلی‌متر می‌باشد و علاوه بر سر و دسته دارای دو زائده جانبی و عضلانی بود و زائده قدامی تکامل نیافته بود. طول کل استخوان سندانی 18/1 میلی‌متر بود و دارای دو پایک بلند و کوتاه بود. پایک بلند تکامل بهتری یافته بود و استخوان عدسی به صورت استخوان گردی در انتهای پایک بلند متصل بود. طول کل استخوان رکابی 77/0 میلی‌متر بود و دارای صفحه قاعده بزرگ و شاخک‌های قدامی و خلفی بود به طوری که شاخک خلفی بزرگتر از قدامی بود. سوراخ سدادی استخوان رکابی بزرگ و مثلثی شکل بود.  

مکمل‌های آنزیمی موجب بهبود رشد دام‌های مختلف شده‌اند. در این پژوهش تاثیر مکمل آنزیمی اندوفید W بر رشد ماهی کپور بررسی شد. برای این منظور، 134 قطعه ماهی ( g8/0±  1/33) به طور تصادفی در 4 گروه آزمایشی توزیع شدند. طی مرحله اول آزمایش (10 روز)، گروه‌های 1 تا 3 به ترتیب 1، 2 و 3 گرم اندوفید W به ازای هر کیلوگرم وزن جیره دریافت نمودند. گروه چهارم (شاهد) دارونما دریافت نمود. تمامی ماهیان در روز دهم توزین شده و جهت مرحله دوم آزمایش به طور تصادفی در 4 گروه مجدداً توزیع شدند. گروه‌های آزمایشی به ترتیب 25/0، 5/0 و 1 گرم اندوفید W به ازای هر کیلوگرم جیره دریافت نمودند و به گروه شاهد نیز دارونما داده شد. طی مرحله اول آزمایش، مکمل به صورت وابسته به دوز موجب کاهش وزن ماهیان گردید که در بالاترین دوز از نظر آماری معنی‌دار بود (P<0.05). طی مرحله دوم آزمایش کاهش وزن نسبتا مشابهی به خصوص با دوزهای بالاتر مکمل مشاهده شد که در هیچ مورد معنی‌دار نبود (P>0.05). ضریب تبدیل غذایی در ماهیانی که اندوفید W دریافت نموده بودند افزایش بارزی نشان می‌داد. بر اساس نتایج پژوهش حاضر به نظر می‌رسد مکمل آنزیمی اندوفید W نه تنها در بهبود رشد و ضریب تبدیل غذایی ماهی کپور معمولی مفید نیست بلکه در دوزهای بالا می‌تواند اثرات منفی نیز از خود به جای گذارد.

یکی از عفونت‌های خطرناک طیور که خسارت زیادی به اقتصاد مرغداران و نهایتا کشور وارد می‌کند کلی باسیلوز است. عامل ایجاد کلی باسیلوز، اشریشیا کلی است که از طریق آب، دان، هوای آلوده، وسایل پرورشی آلوده و یا از مادر به تخم مرغ و نهایتا جوجه منتقل می‌شود. از آنجایی که آب یکی از راه‌های انتقال آلودگی به جوجه‌ها بوده در این تحقیق سعی شد تا احتمال ارتباط آلودگی آب با وقوع کلی باسیلوز در استان قم مورد بررسی قرار گیرد که توسط مواردی از جمله جداسازی اشریشیا کلی از آب و لاشه‌های مرغان مبتلا به کلی باسیلوز، PCR، تعیین سروتیپ جدایه‌های اشریشیا کلی و آنتی‌بیوگرام آن‌ها احتمال این ارتباط برقرار گردید. جهت انجام این مطالعه، نمونه‌برداری به صورت تصادفی از آب 70 مرغداری انجام شد و کشت آن‌ها در محیط‌های مربوطه صورت گرفت. طبق نتایج حاصله 13 مرغداری (57/18%) آلوده به اشریشیا کلی بودند. از لاشه‌های مرغان مبتلا به کلی باسیلوز در مرغداری‌هایی که آلودگی به اشریشیا کلی در آب آن‌ها محرز شده بود نیز نمونه‌گیری به عمل آمد و 13 جدایه اشریشیا کلی از آن‌ها به دست آمد. PCR کلیه جدایه‌ها انجام گرفت. یک نمونه هم در آب و هم در لاشه طیور از نظر ژن‌های حدت espB، stx2 و eae، یک نمونه از نظر ژن‌های stx1 و stx2 و 5 نمونه نیز از نظر stx1 مشابه بودند. دو نمونه اشریشیا کلی هم در آب و هم در لاشه از نظر سروتیپ، O2 بودند و تمامی نمونه‌ها هم در آب و هم در لاشه نسبت به آنتی‌بیوتیک تتراسیکلین بیشترین مقاومت و نسبت به لینکواسپکتین بیشترین حساسیت را نشان دادند. طبق این بررسی مشخص شد که احتمال وقوع کلی باسیلوز با منشاء آب آلوده در استان قم وجود دارد.

گربه‌ها نقش اصلی را در اپیدمیولوژی توکسوپلاسموز بازی می‌کنند. در مطالعه اخیر، از مجموع 198 گربه خانگی و با سنین مختلف، برای تعیین آنتی‌بادی بر علیه توکسوپلاسما گوندئی در نمونه‌های سرمی به روش ایمونوکروماتوگرافی، و برای مشخص کردن حضور اووسیست در مدفوع به روش میکروسکوپی (روش فلوتاسیون) و ایمونوکروماتوگرافی، مورد مطالعه قرار گرفتند. گربه‌ها از میان موارد ارجاعی به بیمارستان دامپزشکی دانشگاه اهواز، در جنوب غرب ایران انتخاب شده و در فاصله زمانی سال‌های 1385 تا 1388 مورد بررسی قرار گرفتند. تقسیم‌بندی بر اساس سن، جنس، نژاد، منطقه و فصل انجام شد. گربه‌های مورد مطالعه بر اساس سن به 3 گروه (کمتر از 6 ماه، 6 ماه تا 3 سال و بالای 3 سال) و بر اساس منطقه به 5 ناحیه (شمال، شرق، غرب، جنوب و مرکز) تقسیم‌بندی شدند. نتایج به دست آمده با استفاده از آزمون مربع کای، آزمون دقیق فیشر و آزمون Z مورد آنالیز قرار گرفتند. چهل و نه تا از 198 نمونه سرمی (75/24%) دارای آنتی‌بادی بر علیه توکسوپلاسما گوندئی بودند (برآورد فاصله‌ای شیوع با 95% اطمینان: 7/30–7/18 درصد). شیوع عفونت در گربه‌های بالغ بالای 3 سال (8/38%) و در سن 6 ماهگی تا 3 سالگی (6/26%) در مقایسه با گربه‌های کمتر از 6 ماه (8/3%) به طور معنی‌داری بیشتر بود (P<0.001). شیوع عفونت در گربه‌های نر (7/29%) نسبت به ماده‌ها (6/20%)، در فصل تابستان (2/26%) و منطقه غرب (5/27%) بالاتر بود، اما تفاوت بین شیوع عفونت از نظر جنس (P=0.14)، فصل (P=0.99) و منطقه (P=0.98) معنی‌دار نبود. تکنیک فلوتاسیون مدفوع و ایمونوکروماتوگرافی نیز بر روی نمونه‌های مدفوعی انجام شده بود و در هیچکدام از 198 نمونه، اووسیست توکسوپلاسما گوندئی یافت نشدند. مطالعه ما نشان داد که شیوع سرمی عفونت (75/24%) در سرم گربه های خانگی شهرستان اهواز، نسبتا بالا می‌باشد.

در این بررسی، در طول ماه‌های تابستان به صورت تصادفی 130 نمونه شیر خام از تانکرهای شیر که به کارخانه شیر پگاه تحویل داده می‌شد نمونه‌گیری گردید. جهت جداسازی باکتری اشریشیا کلی O157:H7 نمونه‌ها ابتدا در محیط آبگوشت تریپتیک سوی حاوی نووبیوسین غنی‌سازی گردید و سپس در محیط آگار انتخابی CT-SMAC حاوی سیفیکسیم و تلوریت پتاسیم کشت داده شد. کلنی‌های غیر تخمیر کننده سوربیتول (NSF) با استفاده از آزمایش‌های بیوشیمیایی (IMViC) به عنوان اشریشیا کلی مورد تایید قرار گرفتند، سپس به روش PCR چندگانه (m-PCR) و با استفاده از پرایمرهای اختصاصی ژن کد کننده آنتی‌ژنهای O157 و H7 و پس از آن پرایمرهای اختصاصی ژن‌های stx1 و stx2 مورد آزمایش قرار گرفتند. در این مطالعه 8 نمونه کلنی‌های اشریشیا کلی NSF جداسازی گردید. در آزمایش m-PCR یک (77/0%) نمونه آلوده به سروتیپ O157:H7 تشخیص داده شد و در آزمایش m-PCR دوم مشخص گردید که باکتری جداسازی شده حاوی ژن stx2 می‌باشد. روش مورد استفاده می‌تواند به عنوان روش جایگزین روش‌های ایمونولوژیک که حضور آنتی‌ژنهای سوماتیک و تاژک را مورد شناسایی قرار می‌دهند مطرح باشد و علاوه بر آن توان توکسین زائی آن‌ها را نیز مشخص می‌نماید.

پروتئینKruppel-like factors (Klfs)  که وابسته به خانواده پروتئین‌های حاوی دامین zinc-finger می‌باشد، در تنظیم رشد سلول‌های یوکاریوتیک و تفریق انواع متفاوتی از سلول‌های پستانداران نقش دارد. با استفاده از تکنیک RT-PCR یک cDNA کد کننده بخش انتهایی N پروتئین مربوطه به طول 456 نوکلئوتید به کمک پرایمرهای دژنره از مخاط پوست ماهی کارپ معمولی (سیپرینوس کارپیو) افزوده گردید. از توالی این قطعه به عنوان جستجوگر جهت یافتن قطعات cDNA بزرگتر در زمان جستجوی داده‌های Expressed Sequence Tag بانک بین‌المللی ژن استفاده گردید. در نهایت اندازه قطعه افزوده شده به طول 1157 نوکلئوتید تعیین گردید که این قطعه پلی‌پیتیدی به طول 274 اسید آمینه را کد می‌کند. این پلی‌پیتید دارای وزن ملکولی 359/30 کیلو دالتون و نقطه ایزو الکتریک 88/4 می‌باشد. مقایسه توالی اسیدهای آمینه پروتئین Klf2b شناسایی شده از کارپ معمولی با توالی‌های مشابه مربوط به Danio rerio، Tetraodon nigroviridis و Salmo salar به ترتیب 79، 54 و 53 درصد همولوژی را نشان می‌دهد. در حالی که شباهت این پروتئین با Klf مربوط به Xenopus laevis به میزان 50%، Gallus gallus 44% و Mus musculus 30% برآورد گردید.

بروسلوزیس یکی از بیماری‌های مشترک انسان و دام است که از طریق حیوانات یا فرآورده‌های حیوانی آلوده به انسان‌ها منتقل می‌شود. گرچه این بیماری در تمام نقاط دنیا گزارش شده است، اما در حال حاضر در نواحی مدیترانه‌ای، آمریکای جنوبی و غربی، اروپای شرقی، آسیا، آفریقا، نواحی کارائیب و خاورمیانه بیشتر یافت می‌شود. جنس بروسلا حداقل به نه گونه طبقه بندی شده است که گونه بروسلا ملیتنسیس بیماریزاترین گونه آن است که در تمام نقاط دنیا یافت می‌شود. یکی از پروتئین‌های غشایی خارجی بروسلا ملیتنسیس،Omp31 ، به عنوان یک ایمونوژن حفاظتی و نیز یک کاندید مهم واکسن شناخته شده است. تهیه این پروتئین به وسیله روش‌های بیوشیمیایی به دلیل آلودگی با پروتئین‌های دیگر سبب محدودیت‌هایی در مطالعات بیشتر بر روی آن شده است. در مطالعه حاضر، ژن کد کننده Omp31 بروسلا ملیتنسیس به درون پلاسمید pET32b(+) وارد شد. صحت پلاسمید ساخته شده با استفاده از آنزیم‌های هضم کننده و سکوئنسیگ تایید گردید. پروتئین Omp31 در باکتری اشریشیا کلی بیان و پروتئین نوترکیب حاصل به روش کروماتوگرافی با استفاده از آگارز متصل به نیکل خالص گردید. الکتروفورز و ایمونوبلاتینگ پروتئین نوترکیب Omp31 را تایید نمود. پروتئین نوترکیب Omp31 تولید شده می‌تواند در مطالعات ایمونولوژیکی و بررسی آن به عنوان کاندید واکسن علیه بروسلا استفاده شود.

وقوع یک مورد تومور فیبروآدنوم پستانی در بره از طریق آزمایش ایمونوهیستوشیمی و اندازه‌گیری هورمون استرادیول تایید گردید. از نظر ماکروسکوپی توده توموری سفت و واجد کپسول که به رنگ کرم تا سفید مشاهده شد. در بررسی هیستوپاتولوژی تکثیر سلول‌های پوششی آلوئول‌ها از یک تا چند ردیف به صورت مطبق ایجاد و در بافت همبند وسیعی استقرار یافته بودند. آزمایش ایمونوهیستوشیمی برای استروژن حاکی از رنگ شدن هسته در بیش از نیمی از سلول‌های پوششی داشت این در حالیست که این سلول‌ها نسبت به پروژسترون واکنشی نداشتند. همچنین سطح بالای میزان استروژن پلاسما در قیاس با سطح طبیعی پروژسترون با نتایج ایمونوهیستوشیمی مطابقت داشت. نتایج فوق که برای اولین بار در نشخوارکنندگان صورت گرفته است نشان داد که احتمالا هورمون استروژن در بروز این نئوپلازی نقش اصلی و تعیین کننده‌ای داشته است.

اجپتینلوزیس (Aegyptianellosis) بیماری ایجاد شده به وسیله اجرام داخل گلبولی (قرمز) بوده که محدود به نواحی از آفریقا، آسیا و جنوب اروپا می‌باشد. در این مطالعه ما شیوع گونه‌های اجپتینلا (Aegyptianella spp.) را در چهار جنس از ماکیان را در طول ماه‌های فروردین لغایت شهریور 1387 در استان لرستان مورد بررسی قرار دادیم. 275 پرنده شامل مرغ، اردک، غاز و بوقلمون که به طور آزاد در طبیعت زندگی می‌کردند جهت نمونه‌برداری انتخاب گردیدند و خون آن‌ها با تهیه اسمیر و رنگ‌آمیزی و همچنین بافت شناسی مورد بررسی قرار گرفتند. از 275 پرنده تحت بررسی، 21 مورد (6/7%) به این انگل‌های خونی آلوده بودند. این میکرو ارگانیزم‌ها در 7 مرغ (3/33%)، 2 اردک (5/9%)، 7 غاز (3/33%) و 5 بوقلمون (9/23%) شناسایی گردید. این انگل‌ها از نظر فراساختاری به وسیله میکروسکوپ الکترونی مورد مطالعه قرار گرفتند. پرندگان نواحی جنوب غربی ایران به انگل‌های خونی مبتلا می‌باشند که تفاوت‌ها و شباهت‌های درون یا خارج جنسی به کمک میکروسکوپ الکترونی قابل تمایز می‌باشد.