زیر گروه J ویروس لوکوز پرندگان (ALV-J) از سال 1989 به عنوان یک عامل بیماری‌زای مهم در ماکیان نژاد گوشتی شناسایی شد. این ویروس به دلیل ایجاد تلفات و نیز کاهش تولید در ماکیان، منجر به خسارات اقتصادی در این صنعت می‌شود. بنابراین هدف از این مطالعه، تشخیص ALV-J در آلبومن (سفیده) تخم مرغ‌های ماکیان تجاری و بومی استان فارس با استفاده از RT-PCR می‌باشد. تعداد 370 نمونه از سفیده تخم مرغ‌ها به صورت کاملا تصادفی از فارم‌های مختلف استان فارس شامل 70 نمونه از دو گله بومی، 60 نمونه از یک گله اجداد گوشتی، 180 نمونه از 3 گله مادر گوشتی و 60 نمونه از یک گله تخم‌گذار تجاری جمع‌آوری شد. پس از استخراج RNA از نمونه‌ها، با استفاده از یک جفت آغازگر H5/H7 که برای ALV-J اختصاصی است واکنش RT-PCR انجام شد. طول قطعه تکثیر یافته bp 545 بود. در این آزمایش ALV-J در 15 نمونه از 180 نمونه (33/8%) مربوط به 3 گله مادر گوشتی و 17 نمونه از 70 نمونه (28/24%) مربوط به دو گله بومی تشخیص داده شد. هیچ یک از نمونه‌های گله‌های اجداد گوشتی و تخم‌گذار تجاری در این آزمایش مثبت نشد. تعیین توالی نوکلئوتیدی نمونه‌های مثبت، حضور ویروس ALV-J را در نمونه‌ها تایید نمود. این اولین گزارش از شناسایی ALV-J از سفیده تخم مرغ‌ها در ایران است و بیانگر لزوم به کارگیری برنامه ریشه‌کنی ALV-J در صنعت طیور و گله‌های بومی ایران می‌باشد.

ترامادول یک داروی ضد درد با اثر مرکزی است که در حیوانات به صورت گسترده‌ای متابولیزه می‌شود. پاسخ بالینی به این دارو عمدتا ناشی از متابولیت 1M آن است که در سگ‌ها تولید آن ناچیز می‌باشد. آب گریپ فروت می‌تواند از متابولیسم داروهای مختلف در انسان‌ها و حیوانات جلوگیری نماید. هدف از مطالعه حاضر، ارزیابی فارماکوکینتیک ترامادول و متابولیت‌های اصلی آن، پس از تجویز توامان ترامادول و آب گریپ فروت خشک شده در سرما می‌باشد. در این مطالعه از روش مطالعه متقاطع متوازن، در برگیرنده 6 سگ نر نژاد بیگل استفاده شده است. به این سگ‌ها ترامادول (5 میلی‌گرم بر کیلوگرم) به تنهایی و یا ترامادول (5 میلی‌گرم بر کیلوگرم) همراه با 10 گرم آب گریپ فروت خشک شده در سرما تجویز شد. نمودارهای غلظت در برابر زمان، نشانگر تفاوت معنی‌دار در طی 4 ساعت اول پس از تجویز دارو بودند. زمان بیشینه در تجویز ترامادول 33/1 ساعت و در تجویز ترامادول به همراه آب گریپ فروت خشک شده در سرما، 70/1 ساعت بود. تفاوت‌های معنی‌دار در غلظت بیشینه (490 نانوگرم در هر میلی‌لیتر در برابر 270 نانوگرم در هر میلی‌لیتر) و سطح زیر منحنی (11610 ساعت. ساعت. نانوگرم در هر میلی‌لیتر در مقابل 5890 ساعت. ساعت. نانوگرم در هر میلی‌لیتر) نیز مشاهده شد. تفاوت‌های معنی‌دار، در مورد تمامی پارامترهای گزارش شده برای 1M نشان داده شد. پس از دو نوع تجویز، تفاوت معنی‌داری در مورد متابولیت‌های 2M و 5M دیده نشد. در کل چنین استنباط می‌شود که آب گریپ فروت خشک شده در سرما می‌تواند روی غلظت پلاسمایی 1M تاثیر بگذارد، هر چند این تاثیر بسیار کمتر از میزان گزارش شده در انسان است.

مطالعات قبلی هم در انسان و هم در حیوانات نشان داده‌اند که تجویز نیکوتین سبب کاهش وزن و دریافت غذا می‌شود. از طرفی سیگار و تریاک به صورت سوء مصرف استفاده می‌شوند. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات مصرف مزمن توام نیکوتین و مرفین بر روی میزان دریافت غذا، وزن بدن و بعضی از پپتیدهای تغذیه‌ای می‌باشد. تمامی آزمایش‌ها بر روی موش صحرایی نر نژاد ویستار انجام گرفته است. حیوانات به طور تصادفی در گروه‌های آزمایشی دریافت کننده غذای آزاد، غذای محدود، نیکوتین، مرفین، نیکوتین همراه با مرفین قرار گرفتند. سولفات مرفین (20 میلی‌گرم بر کیلوگرم برای 14 روز به صورت زیر جلدی) و نیکوتین (4 میلی‌گرم بر کیلوگرم برای 14 روز به صورت داخل صفاقی) به موش‌های صحرایی تزریق شد. سطوح سرمی NPY و لپتین به ترتیب توسط سنجش رادیو ایمنی و سنجش رسوب ایمنی اندازه‌گیری شدند. نتایج حاکی از آن بود که نیکوتین اثرات کاهش دهندگی شدیدتری نسبت به مرفین به تنهایی و یا مرفین و نیکوتین توام در میزان کل دریافت غذا داشت. علاوه بر این در گروه تجویز مزمن نیکوتین سبب کاهش معنی‌داری وزن در طول تحقیق شد ولی در گروه دریافت کننده مرفین تغییر وزن رخ نداد. میانگین وزن حیوانات در گروه مرفینی کمتر از گروهی بود که غذای آزاد داشتند. فقط در گروهی که نیکوتین تجویز شده بود کاهش معنی‌داری در غلظت سرمی NPY رخ داد. کاهش قابل ملاحظه‌ای در سطح سرمی لپتین در گروه‌های دریافت کننده دارو و غذای محدود نیز مشاهده شد. در نتیجه مرفین اثر کاهشی نیکوتین بر دریافت غذا را تعدیل می‌کند و به نظر می‌رسد بخشی از مکانیسم تعدیل اثرات نیکوتین توسط مرفین ناشی از جلوگیری از اثرات نیکوتین بر روی NPY بوده است.

اهداف این پژوهش، برآورد اثر عوامل موثر بر مرده‌زایی و ارزیابی اثر مرده‌زایی بر میزان تولید در یک گله گاو هلشتاین در استان اصفهان بود. داده‌های استفاده شده، از یک واحد بزرگ پرورش گاو شیری در استان اصفهان به دست آمد. با تجزیه‌ی 12283 رکورد مربوط به 5201 گاو، اثر برخی عوامل محیطی بر مرده‌زایی و اثر مرده‌زایی بر تولید، به ترتیب با رویه‌های رگرسیون لجستیک و مدل‌های خطی مختلط بررسی شد. نتایج حاصل از رگرسیون لجستیک نشان داد، شش درصد از گوساله‌ها یا مرده به دنیا آمده بودند و یا تا 48 ساعت پس از تولد مردند. همچنین نتایج حاصل از رگرسیون لجستیک نشان داد که میزان مرده‌زایی در گاوهای شکم نخست در مقایسه‌ با شکم‌های زایش دیگر به طور معنی‌داری بالاتر می‌باشد (P<0.05). همچنین نتایج نشان داد که سخت‌زایی به طور معنی‌داری میزان مرده‌زایی را افزایش داده است (P<0.05). نتایج تجزیه‌ی داده‌ها با استفاده از مدل‌های خطی مختلط نشان داد، مرده‌زایی به طور معنی‌داری تولید شیر و چربی را کاهش داده است .(P<0.05) اما بر درصد چربی تاثیر معنی‌دار نشان نداد (P≥0.05). تولید شیر و چربی 305 روز در گاوهای مرده‌زا به ترتیب 72/100 ± 17/8274 و 7/3 ± 60/245 و در گاوهای زنده‌زا به ترتیب، 16/88 ± 60/8865 و 2/3 ± 36/259 برآورد شد.

هدف این مطالعه یافتن رابطه میان گازهای خون و هورمون‌های تیروئیدی با سندرم آسیت در جوجه‌های گوشتی پرورش یافته در شرایط دمای محیطی پایین و تغذیه با خوراک متراکم بود. 160 قطعه جوجه گوشتی یک روزه به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. جوجه‌های گروه 1 با خوراک متراکم در شرایط دمای محیطی پایین پرورش داده شدند تا رخداد آسیت در آن‌ها افزایش یابد. سطح گازهای خون، هورمون‌های تیروئیدی و بازدهی رشد به طور هفتگی در جوجه‌های هر دو گروه ثبت شد. برای تعیین مقدار شاخص فشار شریانی، قلب پرندگان تلف شده و کشتار شده بازرسی شد. رخداد آسیت در جوجه‌های گروه 1 که در دمای محیطی پایین پرورش یافته بودند به روشنی بیشتر از جوجه‌های گروه 2 (شرایط معمولی) بود. میانگین فشار گاز کربنیک در جوجه‌های گروه 1 به طور معنی‌داری بیشتر از جوجه‌های گروه 2 بود. در حالی که فشار اکسیژن خون در دو گروه یاد شده بر عکس بود. مقادیر هورمون‌های تیروئیدی مانند گازهای خون در سن 4 هفتگی تغییر کرد. به طور خلاصه، این مطالعه نشان داد که رابطه‌ معنی‌داری میان فعالیت هورمون‌های تیروئیدی، سطح گاز کربنیک و اکسیژن خون وریدی در دو گروه آزمایش مورد مطالعه وجود دارد.

هدف از انجام این مطالعه ارزیابی اثرات آنتی‌اکسیدانی عصاره آبی میوه عناب بر استرس اکسیداتیو ناشی از اتانول و بررسی اثرات محافظتی آن بر روی حرکت اسپرم و حفظ تمامیت غشاء آن در موش‌های صحرایی نژاد ویستار بود. حیوانات )28(n =  به چهار گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول به عنوان کنترل بدون درمان، گروه دوم از موش‌ها اتانول با دوز 4 گرم بر کیلوگرم وزن بدن، گروه سوم عصاره آبی میوه عناب با دوز 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن و در نهایت گروه چهارم عصاره عناب با دوز 200 میلی‌گرم و یک ساعت بعد اتانول با دوز 4 گرم بر کیلوگرم وزن بدن داده شد. عصاره عناب توانست کاهش در حرکت و سالم بودن غشائ اسپرم در موش‌های گروه درمان شده با عصاره عناب و اتانول را پیشگیری کند (سطح معنی‌داری کمتر از05/0). فعالیت آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سوپراکسید دیس موتاز (SOD) به طور معنی‌داری در حیوانات درمان شده با عصاره عناب قبل از اتانول در مقایسه با گروه اتانول افزایش یافت و کاهش سطح مواد واکنش دهنده با تیوباربیتوریک اسید (TBARS) در گروه حیوانات درمان شده با عصاره عناب قبل از اتانول در مقایسه با گروه اتانول معنی‌دار بود (سطح معنی‌داری کمتر از05/0). داده‌های یافت شده پیشنهاد می‌کنند عصاره آبی میوه عناب دارای خواص مفیدی بر روی توکسیسیتی اسپرم ناشی از اتانول است و به دنبال آن باعث افزایش حرکت اسپرم و حفظ تمامیت غشاء می‌گردد.

به منظور تعیین شیوع سرمی پادتن‌های ضد نئوسپورا کنینوم و توکسوپلاسما گوندئی در سگ‌ها در ایران و بررسی فاکتورهای خطر مرتبط با این عفونت‌ها، اقدام به طراحی مطالعه‌ای در سه استان همجوار چهارمحال و بختیاری، اصفهان و خوزستان گردید. به این منظور، در یک دوره 18 ماهه از جولای 2007 تا فوریه 2008، 548 نمونه سرمی اخذ گردید. ارزیابی سرولوژیک عفونت ناشی از نئوسپورا کنینوم با استفاده از یک کیت تشخیصی طراحی شده با استفاده از تکی زوآیت کامل تکثیر یافته در کشت سلول و بررسی عفونت ناشی از توکسوپلاسما گوندئی با استفاده از الایزای طراحی شده با استفاده از یک آنتی‌ژن 30 کیلودالتونی (SAG1) به انجام رسید. از 548 نمونه سرمی مورد بررسی، 159 مورد (29%) و 147 مورد (8/26%)، به ترتیب دارای پادتن ضد تک یاخته نئوسپورا کنینوم و توکسوپلاسما گوندئی بودند. 49 مورد (9/8%)، همزمان دارای عفونت ناشی از توکسوپلاسما گوندئی و نئوسپورا کنینوم بودند. بررسی فاکتورهای خطر نشان داد که جنس حیوان، تاثیری بر شیوع هیچ یک از دو عفونت ندارد در حالی که سن و محل زندگی حیوانات با احتمال ابتلا به هر دو عفونت در ارتباط هستند.

مطالعه حاضر به منظور تعیین تغییرات فصلی شیوع و شدت آمفیستومیازیس گاوهای بومی و دو رگه مازندران با توجه به سن، جنس و نژاد انجام گرفت. بدین منظور در 4 فصل سال 1387 در بازرسی کشتارگاهی، شکمبه و نگاری 132 گاو بومی و 104 گاو دو رگه، با چشم غیر مسلح از نظر آلودگی به آمفیستوم‌ها آزمایش شد. کلیه آمفیستوم‌های موجود در هر گاو آلوده به طور جداگانه جمع‌آوری و در الکل 70% حاوی 5% گلیسرین جمع‌آوری گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که میزان شیوع و میانگین کلی تعداد کرم در هر حیوان بدون در نظر گرفتن سن، جنس و فصل به ترتیب 9/33% و 2/127 ± 864 عدد (حداقل 32 و حداکثر 8000) بود. درصد آلودگی و میانگین شدت آلودگی در گاوهای بومی 9/40% و 4/179 ± 15/1012 در گاوهای دو رگه 25% و 9/99 ± 42/557 تعیین شد. از نگاری یکی از گاوهای بومی تعداد کمی آمفیستوم جدا گردید. استفاده از آزمون‌های آماری حاکی از عدم رابطه معنی‌داری بین شدت آلودگی و نژاد (P=0.094) و رابطه معنی‌داری بین نژاد و میزان شیوع آلودگی (P=0.0103) و سن و شیوع آلودگی (P=0.016) بود. میانگین تعداد کرم در گروه سنی 5≤ بیش از سایر گروه‌ها (≤2 سال و 3 تا 4 سال) بود P=0.026) (P=0.032,، علی‌رغم اختلافات ظاهری، از نظر آماری تغییرات فصلی آلودگی (P=0.133) و شدت آلودگی در فصول مختلف (P<0.01) معنی‌دار نبود (P<0.01). حداقل از هر گاو آلوده، 20 نمونه با استو-الوم کارمین رنگ‌آمیزی شد و گونه آمفیستوم‌های رنگ شده به ترتیب شدت آلودگی: کالیکوفورون کالیکوفورون (85/42%)، گاستروتیلاکس کرومنیفر (5/34%)، پارامفیستوموم گوتوی (8/21%) و کارمیریوس اسپاتیو زوس (75/0%) تشخیص داده شدند. کالیکوفورون کالیکوفورون برای اولین بار از گاو از منطقه مورد مطالعه و ایران گزارش می‌شود.

امروزه، در رفتگی کشکک با بهره جستن از روش‌های متعارف در درمان جراحی بسیار معمول می‌باشد. اما مواردی از تردید در میزان کارآیی این روش‌ها در باز گرداندن کشکک به وضعیت طبیعی وجود دارد. هدف از این مقاله، تعیین میزان کارآیی روش‌های جراحی بافت نرم مفصل و اصلاح استخوانی در درجات مختلف در رفتگی کشکک می‌باشد. چهل قلاده سگ از نژاد کوچک با سن بین 6 ماه تا 7 سال انتخاب شدند. در معاینه بالینی، همه سگ‌ها درد مفصل زانو و لنگش متناوب تا دائم یک طرفی یا دو طرفی را نشان دادند. روش‌های جراحی بافت نرم مفصل و اصلاح استخوانی در سگ‌های ارجاع شده انجام شد. به استثنای دو بیمار، بقیه سگ‌ها به وضعیت راه رفتن طبیعی در طی سه ماه بازگشتند. در رفتگی مجدد در دو قلاده سگی اتفاق افتاد که روش اصلاح بافت نرم در درمان در رفتگی درجه یک بر روی آن‌ها انجام شده بود. این یافته‌ها اشاره دارد که بهبودی در رفتگی با استفاده از روش‌های مناسب جراحی بافت نرم و سخت محقق خواهد شد و در رفتگی مجدد اعتبار استفاده از روش‌های جراحی اصلاحی بافت نرم را در درفتگی درجه یک محدود می‌نماید. در این مقاله درمان جراحی با استفاده از روش‌های ترکیبی (روش‌های جراحی اصلاحی بافت نرم و سخت) برای دست‌یابی به بهبودی قطعی در در رفتگی درجه یک، انجام جراحی قبل از بلوغ در درجه 4، و عدم به تاخیر انداختن جراحی در درجات 1 تا 3 را پیشنهاد می‌کند.

برداشت معده روش درمان در اغلب موارد بدخیمی‌های معده می‌باشد. اما انتخاب بهترین روش بازسازی مسیر گوارشی پس از برداشت معده هنوز بحث برانگیز است. از دست دادن وزن یکی از مشکلات شایع بعد از این نوع جراحی‌ها است. روش استاندارد و رایج بعد از برداشت معده روش بازسازی Roux-en-Y می‌باشد. انجام این تکنیک ساده است و مانع ریفلاکس ازوفاژیت می‌شود اما ایراد آن خارج شدن مسیر دودنوم از مدار عبور غذا می‌باشد. در این مطالعه دو روش بازسازی استاندارد Roux-en-Y (گروه A) و روش Jejunal loop interposition (گروه B) بعد از برداشت معده در 10 سگ سالم به عنوان مدل حیوانی انجام شد، که هدف از آن ارزیابی تغییرات وزنی و تغییرات میزان چربی مدفوع بود. در گروه A، (Roux-en-Y) بعد از برداشت معده، ژوژنوم از فاصله 20 سانتی‌متری زیر لیگامان تریتز جدا، قسمت خلفی آن به باقیمانده معده و قسمت قدامی به ادامه ژوژنوم آناستاموز شد. در گروه B، (JLI) قطعه‌ای از ژوژنوم به طول 20 سانتی‌متر از فاصله 20 سانتی‌متری زیر لیگامان تریتز جدا و به باقیمانده معده و سر دودنوم آناستاموز گردید. وزن حیوانات تا 30 روز بعد از عمل به صورت روزانه ثبت شد. به علاوه میزان چربی مدفوع در روز 28 پس از جراحی در هر دو گروه اندازه‌گیری شد. در نمونه‌های مدفوع گروه B چربی یافت نشد در حالی که در گروه A مقادیر متفاوتی از چربی اندازه‌گیری شد. داده‌ها نشانگر اختلاف معنی‌دار بعد از عمل نسبت به قبل آن در هر دو گروه بود (P<0.05). متوسط وزن قبل از عمل در حیوانات 3 ± 28 کیلوگرم بود. متوسط وزن بعد از عمل در حیوانات گروه A ( kg4/4 ± 18/67) به طور معنی‌داری کمتر از گروه B ( kg9/3 ± 05/73) بود (P=0.04). این نتایج می‌تواند شاخصی برای اهمیت مسیر دودنوم در جذب مواد غذایی و اثرات آن در کاهش وزن بعد از عمل باشد که از این دیدگاه روش Jejunal loop interposition نسبت به روش Roux-en-Y دارای ارجحیت می‌باشد.

منفذ سرخرگ کلیه یکی از جایگاه‌های آترواسکلروسیس در این رگ می‌باشد به همین دلیل بر آن شدیم که ساختار این ناحیه را در سرخرگ کلیه نرمال در سگ نر بالغ به وسیله میکروسکوپ نوری و الکترونی مورد بررسی قرار دهیم. برای این مطالعه 6 سگ نر انتخاب کردیم. برای مطالعه میکروسکوپ نوری بافت‌ها توسط پارافین قالبگیری و برش‌های 6 میکرومتری تهیه شدند. سپس برش‌ها به وسیله اورسئین رنگ‌آمیزی شدند. برای مطالعه میکروسکوپ الکترونی بعد از ثبوت و آبگیری، نمونه‌ها در رزین قالب‌گیری شدند و برش‌ها به وسیله یورانیل استات رنگ‌آمیزی شدند. در میکروسکوپ نوری در ناحیه منفذ سرخرگ کلیه دو لبه بالایی و پایینی را مشاهده کردیم که در مقایسه با لبه بالایی، در راس لبه پایینی الاستین بیشتری مشاهده شد. پیچیدگی دیواره آئورت به طرف سرخرگ کلیه در لبه پایینی منفذ سرخرگ کلیه تندتر از لبه بالایی بود. در میکروسکوپ الکترونی مشاهده شد که لایه داخلی در لبه پایینی و جانبی نسبت به لبه بالایی ضخیمتر بود. در لبه بالایی منفذ فقط یک لایه سلول اندوتلیالی یافت شد که غشاء الاستیک داخلی درست در زیر این سلول‌ها قرار گرفته بود در حالیکه در لبه پایینی به جز سلول‌های اندوتلیالی، سلول‌های ماهیچه‌ای صاف نیز در لایه داخلی دیده شد که این سلول‌ها به وسیله رشته‌های الاستیک و کلاژن از یکدیگر جدا می‌شدند. در لبه جانبی منفذ سرخرگ، دو لایه از سلول‌های ماهیچه‌ای صاف در لایه داخلی دیده شد که در بین آن‌ها رشته‌های کلاژن وجود داشت. این فاصله بین غشاء الاستیک داخلی و سلول‌های اندوتلیوم در لبه پایینی و جانبی می‌تواند در ایجاد بیماری‌هایی مثل آترواسکلروسیس مهم باشد. در مطالعه منفذ سرخرگ کلیه در لبه بالایی، پایینی و جانبی تفاوت‌هایی یافت شد که وجود این ساختارهای خاص می‌تواند در بیماری آترواسکلروسیس دخیل باشد.

گاو 6 ساله‌ای از نژاد هلشتاین با تاریخچه سندرم واکلی (عدم آبستنی متعاقب 3 بار تلقیح مصنوعی با اسپرم بارور) به کلینیک دانشکده دامپزشکی دانشگاه شیراز ارجاع داده شد. در معاینات بالینی، علایم غیر طبیعی مشاهده نشد؛ همچنین متعاقب تلقیح مصنوعی هیچگونه ترشحات رحمی غیر طبیعی مشاهده نشده بود. گاو، علایم فحلی منظم نشان می‌داد. در معاینه رکتال، جسم قابل لمسی در شاخ‌های رحم یافت نشد؛ اگر چه اولتراسونوگرافی از طریق رکتال شی شبیه نی اسپرم و با اکوژنیسیته بالا را در شاخ چپ رحم نشان داد. در لاپاراتومی از فلانک سمت چپ، نی اسپرم (straw) از شاخ چپ رحم با یک شکاف کوچک هیستروتومی خارج شد. هیچگونه عوارضی متعاقب جراحی مشاهده نشد. به علت عدم تمایل دامدار، تلاش مجددی برای تلقیح گاو مزبور صورت نگرفت.

بز رائینی یکی از پر تولیدترین نژادهای کرکی در ایران می‌باشد. آلودگی کرمی یکی از دلایل عمده خسارات اقتصادی وارده به صنعت کشاورزی و دامپروری در دنیا محسوب می‌شود. هدف از مطالعه حاضر تعیین شدت و شیوع فصلی کوکسیدیوز و آلودگی‌های کرمی دستگاه گوارش در بز کرکی نژاد رائینی در ایران می‌باشد. در مجموع تعداد 438 نمونه مدفوع به صورت تصادفی از بزهای بدون علائم بالینی در مرکز تحقیقات بز کرکی رائینی تهیه شد. تعداد تخم و اووسیست در هر گرم از نمونه‌های مدفوع به روش مک مستر اصلاح شده مورد بررسی قرار گرفت اووسیست در 391 (27/89%) نمونه مدفوع یافت شد. 5 گونه آیمریا شامل آیمریا آرلوینگی، آیمریا پاروا، آیمریا نیناکوهلیاکیمووا، آیمریا کریستنسنی، آیمریا فائوری و یک ایمریا اس پی پی در نمونه‌های مدفوع تشخیص داده شد. آیمریا آرلوینگی (07/92%)، در تمام موارد، گونه غالب بود و متعاقب آن به ترتیب گونه‌های پاروا، نیناکوهلیاکیمووا و کریستنسنی قرار داشتند. تخم تریشوریس تنها تخم کرمی بود که در 196 (75/44%) نمونه مدفوع یافت شد. شیوع آلودگی کرمی دستگاه گوارش در فصول پاییز و زمستان به طور معنی‌داری از تابستان بیشتر بود (P<0.05). شیوع اووسیست آیمریا و آلودگی کرمی دستگاه گوارش با سن و جنس ارتباط معنی‌داری نداشتند (P>0.05).